Zee van Wolken

Pasgeleden werd er bij Dreamstime weer een foto van mij van Yellow Mountain (Huangshan), China verkocht. Het leek me leuk om daar even bij stil te staan. Onderstaande foto is al meer dan 20 keer bij Dreamstime verkocht. 

Yellow Mountain - Huangshan

Het unieke aan Yellow Mountain is de mist (Zee van Wolken) die tussen de steile rotsen hangt. Het spectaculaire natuurverschijnsel wordt gevormd door laaghangende mist tussen de pieken van de granieten rotsen. Daardoor lijkt het op een wolkenvloer tussen bergtoppen waarop dennen groeien. Het geeft een sprookjesachtig, dromerige sfeer. Prachtig om dat te mogen fotograferen. 

Het natuurverschijnsel ontstaat door hoge luchtvochtigheid door de vele regenbuien, afkoeling door de hoogte in de bergen, de stijging van de lucht door de steile pieken van de bergen en het subtropische klimaat. 

Ondanks de moeite om er te komen is het een toeristische trekpleister. Op de foto’s lijkt het alsof ik de enige ben die rondloopt om te fotograferen maar dat is niet zo. Ook ziet het er minder sprookjesachtig uit als er geen mist is. Toch is het echt de moeite waard om het te bezoeken. 

Toeristische trekpleister

Hier alle foto’s van Yellow Mountain die ik via Dreamstime verkoop. 

Dichter in de buurt zie ik vaak de ochtendmist bij de Posbank beschenen door de net opgekomen zon. Ondanks dat het anders is roept het bij mij dezelfde sprookjesachtige, dromerige sfeer op.

Ochtendmist bij Posbank

Wat ik verder mooi vind aan deze foto zijn de zachte pastelkleuren en de gelaagdheid (diepte).

Flitsen bij zonnig weer

Meestal gebruik je een flitser als er niet genoeg licht is. Andere redenen om een flitser te gebruiken zijn: om beweging te fixeren of om het contrast tussen licht en donker beter onder controle te hebben. Over het laatste gaat dit verhaaltje. 

Bij felle zon is het verschil tussen belichting van objecten in de zon of in de schaduw heel groot. Gevolg is dat op een foto objecten in de schaduw nauwelijks zichtbaar zijn en dat schaduwen bijna zwart lijken. Bij het fotograferen in Peru op grote hoogte en een staalblauwe hemel had ik daar last van (zie dit verhaaltje). In Nederland gebeurt dat natuurlijk ook bij een onbewolkte hemel (komt minder voor). Tijdens het bewerken van de foto’s kun je daar wel wat aan doen door de Hoge Lichten wat dempen en de Diepe Schaduwen wat op te krikken. Het nadeel is dat de foto daardoor wat vlakker wordt. Een flitser kan de oplossing bieden voor objecten in de schaduw.

Bij felle zon zijn schaduwen heel donker

Het idee is als volgt. De felle zon is zo dominant dat de camera de belichting van de sensor sterk verminderd (bij diafragma-voorkeur gebeurt dat door een kortere sluitertijd te kiezen). Gevolg is dat de schaduwen nog donkerder worden. Het licht van de zon noemen we omgevingslicht. Het licht van de flitser noemen we flitslicht. De uitdaging is het omgevingslicht en het flitslicht op een mooie manier te mengen. Dit doen we door het diafragma en de sluitertijd te veranderen. 

Om te begrijpen hoe we dat moeten doen, moeten we de eigenschappen van het omgevings- en flitslicht begrijpen. Het omgevingslicht is er continu en het flitslicht is er maar heel even. Door de sluitertijd te veranderen, veranderen we niks aan de hoeveelheid licht van de flitser op de sensor omdat de flits extreem kort is. Wel aan de hoeveelheid licht van de omgeving op de sensor. Door het diafragma aan te passen bepalen we hoeveel omgevings- én flitslicht samen op de sensor valt. 

Dus, door de sluitertijd te verhogen geven we voorkeur aan het omgevingslicht. Door de lens open te zetten (lager diafragma-getal) geven we voorkeur aan het flitslicht. Kort gezegd, met de sluitertijd regel je het omgevingslicht en met het diafragma het flitslicht. 

De richting van het licht, omgeving of flits, is ook belangrijk  

   

Links met flitser op de camera, rechts met externe flitser rechts van de camera (ongeveer zelfde richting als de zon, echter veel lager en zodanig dat een groter deel van het gezicht belicht wordt). Links is wel goed belicht, echter, de structuur van het gezicht is verloren gegaan. Rechts zie je meer diepte in het gezicht.

Het is nu aan de fotograaf om te bepalen wat een mooie mengeling is van de twee lichten. Experimenteer er eens mee en zie hoeveel controle je over het licht hebt. 

Als je meer wilt weten over flitsen lees dan ook dit verhaaltje.

De foto's zijn van het gezicht van een beeld van het Duivelshuis in Arnhem.

Duivelshuis in Arnhem 

Leidende lijnen

Als je naar een foto kijkt, dwarrelen je ogen over de foto op zoek naar “wat is het onderwerp van deze foto”. Bij snapshots is er vaak onvoldoende nagedacht over de compositie en blijven de ogen maar zoeken. Lijnen in een foto helpen je ogen bij deze zoektocht. Ze leiden de ogen naar het onderwerp. Vandaar dat ze leidende lijnen (leading lines) genoemd worden.

Hieronder een foto van de Big Ben in Londen. De railing van de Westminster Bridge leidt je ogen naar een groep toeristen aan de voet van de Big Ben. Het onderwerp is dan ook de Big Ben als toeristische trekpleister. 

Railing van Westminster Bridge

Een ander voorbeeld. Op de markt van Arnhem lopen er golvende lijnen. Ik heb me laten vertellen dat ze verwijzen naar het kunstwerk De Blauwe Golven bij de Nelson Mandelabrug aan de noordzijde van de brug. Op de markt zijn ze bedoeld om te wijzen naar het Provinciehuis van Gelderland. Ik gebruik ze echter precies andersom, ik gebruik ze om naar de De Eusebius te wijzen. 

Golvende lijnen naar De Eusebius 

Leidende lijnen zijn niet altijd even zichtbaar. Soms moet je net een iets andere positie innemen om de lijnen hun leidende rol te laten spelen. 

Treden als leidende lijnen

Hier heb ik de treden van de trap naar het Provinciehuis van Gelderland gebruikt om naar de Sabelspoort te wijzen en naar de nog niet zichtbare wereld er achter. 

In dit verhaaltje heb ik slechts de initiële rol van de leidende lijnen behandeld. In een goede compositie help je de ogen daarna verder met het doel meer van de foto te verkennen en niet naar buiten de foto getrokken te worden. In dit verhaaltje heb ik eerder uitgelegd hoe mijn ogen over onderstaande foto gaan. Ik heb toen niet verteld dat de oevers van de Stadsgracht ook een leidende lijnen zijn. 

Sasserpoort in Zwolle

Kijk de volgende keer bij het maken van een foto of je een leidende lijn kunt vinden én kijk ook of er geen in het oog springende objecten aan de rand zitten. Die laatste trekken je ogen naar buiten de foto. Veel succes met dit advies. 

Vergeet-mij-nietjes

Pasgeleden kreeg ik een bericht van Werk aan de Muur. Ik bied daar foto’s aan die klanten op bijvoorbeeld canvas kunnen laten afdrukken. Ze bieden een totaal pakket aan om mooie foto’s of zelfs kunst bij jou thuis aan de muur te hangen. Je kunt uit heel veel materialen kiezen: canvas, ArtFrame, acrylglas, aluminium of zelfs behang. Het is een Nederlands bedrijf met een internet platform in verschillende talen. Breed toegankelijk dus.

Ik kreeg bericht dat mijn foto Vergeet-mij-nietjes gekozen was om opgenomen te worden in de Unlit collectie. Unlit is een 3D-visualisatietool dat gebruikt wordt door interieurstylisten, ontwerpers en woonwinkels om snel kamers te visualiseren voor hun klanten. Toen wij een jaar geleden meubels kochten voor ons appartement werd door de verkoper ook dit soort software gebruikt. Onderstaande macrofoto van Vergeet-mij-nietjes is een neutrale wanddecoratie die een kamer aankleedt zonder dat hij afleidt van de meubels. 

Nikon D800 en Nikon 105mm macrolens

Ik verwacht niet dat er hierdoor ineens veel van mijn foto’s via Werk aan de Muur verkocht gaan worden. Toch ervaar ik het als een eer. 

Heel populair bij mijn winkel bij Werk aan de Muur is de Dom in Utrecht. Wordt regelmatig gekocht op canvas maar ook een keer heel groot op aluminium. 

Domtoren Utrecht

Een foto die, ook door Europese klanten van Werk aan de Muur, met enige regelmaat gekocht wordt, is Machu Picchu, Peru. Een foto die me best veel geduld gekost heeft. Het is daar gewoon erg druk en veel mensen op de foto leidt af.

Machu Picchu, Peru

Kun je je voorstellen dat je onderstaande foto als behang hebt. Het moet een indrukwekkend weids gevoel geven.

De Pier bij Scheveningen

Werk aan de Muur is een geweldig platform dat amateur-fotografen zoals ik in contact brengt met een breed publiek dat op zoek is naar een wanddecoratie die past in hun interieur. 

Digitalisering roept herinneringen op

In mijn eerdere digitaliseringsverhaaltje had ik het over mijn winterklus. Nu het bijna lente is, ben ik eindelijk begonnen aan het digitaliseren van de schoenendoos, van de zwart-wit foto's van mijn ouders en mijn jeugd.

Ik ben in Amstelveen geboren in een hoekhuis van een rijtje dat speciaal gebouwd was voor een direct na de Tweede Wereldoorlog snelgroeiende KLM.

Jeugdherinneringen 

Met de Nikon 105mm macrolens maak ik foto’s van de oude zwart-wit foto’s. Ik zet mijn camera op de Peak Design statief naar beneden gericht en leg de foto’s op de juiste plek op de grond. Ik stel één keer scherp en daarna druk ik elke keer af voor een andere foto. Ik let niet echt op de uitlijning. Op de computer snij ik de foto’s later netjes uit. Voorop staat het vastleggen van jeugdherinneringen en minder de kwaliteit van de digitale foto's.

Digitaliseren met camera op statief

Op mijn NAS draait Synology Photos die een beetje aan gezichtsherkenning doet. Met de hand help ik de gezichtsherkenning en voeg wat labels voor bijvoorbeeld locatie toe. Met een speciaal account op mijn NAS geef ik familieleden toegang tot deze foto’s. 

Mijn grootouders van moederszijde woonden in een huis in Bergen op Zoom waarvan ik me de plattegrond nog goed kan herinneren. Voordeur aan de linkerzijde van het huis gaf toegang tot een lange gang met aan het eind een deur naar de tuin. Vóór de nette kamer met een luid tikkende klok die de rust verstoorde, in het midden het alkoof en achter de eetkamer die doorliep naar een wat smallere, maar best grote keuken. Boven waren de slaapkamers. Gek dat ik me dat nog zo goed herinner. Het is bijna 70 jaar geleden dat ik daar binnen ben geweest.

Grootouders in nette kamer

Toen ik het met mijn zus over oude foto’s had, liet ze me een foto van de vroeg overleden moeder van mijn vader zien, samen met zijn vader. Ik had haar nooit ontmoet en nooit een foto van haar gezien. Ze is toen mijn vader nog heel jong was overleden.

Oma en Opa Apers

Ik merk dat –met het digitaliseren van foto’s van mijn jeugd– het allerlei herinneringen en emoties oproept. Ga ik nog een keer over schrijven. 

Een rondje rondom de kerk

In Gouda staat de Sint Janskerk, een gotische kruiskerk. Qua hoogte van de toren is het geen indrukwekkende kerk. Er is ook geen groot plein voor de kerk waardoor vanaf de voorkant van de kerk de kerktoren eigenlijk niet te fotograferen is. Echter, het is wel de langste kerk die ik in Nederland ken: 123m. Ik wil al een tijd foto’s binnen in de kerk maken, echter, telkens lukt dat niet: kerstmarkt, festiviteit of gesloten. Hopelijk de volgende keer dat ik in Gouda ben. 

Ik heb toen besloten om een rondje rondom de kerk te maken. Vanuit de Lange Tiendenweg sloegen we rechts de Achter de Kerk in. Het was even wachten want er liepen best veel mensen door die straat en er wilde iemand op precies dezelfde plek ook een foto maken.

Omdat de zijmuur van de noorderzijbeuk een te groot deel van de foto beslaat, heb ik op dezelfde plek een verticale foto gemaakt. Kijk naar de plattegrond, onder het kopje Gebouw, om te zie dat de kerk in het midden veel breder is.

De voordeur, waarop stond dat de kerk gesloten was, heb ik overgeslagen. 

Hier zie je dat bij de zuiderzijbeuk de kerk veel breder is (net als bij de noorderzijbeuk aan de andere kant van de kerk). Voor de steunmuur, die kennelijk nodig was, was nauwelijks ruimte gezien de dichte bebouwing direct om de kerk. Daarom maar een poortje gemaakt in die steunmuur. 

Vanuit de binnenplaats van het Museum Gouda een mooi uitzicht op de kerktoren.

Van daaruit ook een mooi uitzicht op de zijkant van het koor, het achterste gedeelte van de kerk. 

En tenslotte het koor in volle glorie, de indrukwekkende achterkant van de kerk.

Het geeft een aardig beeld van de grootte van de kerk. Ook hier zie je links de verbreding door de zuiderzijbeuk. 

Veel foto's zijn gemaakt in het groothoekbereik van de zoomlens. Dat levert vaak vervormingen op, zoals scheve muren die in werkelijkheid netjes rechtop staan. Met de huidige fotobewerkingssoftware, zoals Luminar Neo, kun je gebouwen weer rechtop zetten. Met het maken van de foto's moet je daarvoor wel extra ruimte om het gebouw heen meefotograferen omdat die bij het bewerken verloren gaat. 

Alle foto's zijn geaccepteerd door Dreamstime. Een vruchtbaar rondje rondom de kerk.

Flitser op je camera, of juist niet

Om het ons gemakkelijk te maken als er niet genoeg licht is, hebben kleine camera’s, bijvoorbeeld je smartphone, een ingebouwde flitser. Heel handig. Je hoeft niks extra’s mee te nemen en als er te weinig licht is, staat je flitser al meteen klaar. Het gaat meestal om flitsers met een laag richtgetal (meestal 12 of minder, dus niet zo krachtig). Het richtgetal is gelijk aan afstand * diafragma bij ISO 100. Met een richtgetal van 12 en een diafragma van f/8 kom je niet verder dan 1,5 meter. Met een hogere ISO-waarde kun je de afstand wel vergroten. Mijn eigen camera stelt, als ik ga flitsen, al vanzelf een veilige waarde van ISO 400 in.

Camera’s die geen ingebouwde flitser hebben hebben een hotshoe waarop je een flitser kunt plaatsen. Hier kun je zelf voor een flitser met een hoger richtgetal kiezen. Met mijn Nikon D800 had ik verschillende flitsers, SB-800 (richtgetal 38) en SB-910 (34/48). Beide zeer krachtige flitsers (worden trouwens niet meer gemaakt), die ik ook voor modelfotografie gebruikte. Bij mijn overstap naar de Nikon Z5 heb ik die ingeruild omdat ik ze niet meer nodig had. Ook mijn studiolichten en -apparatuur heb ik toen weggegeven.

Direct flitsen

Direct flitsen met een flitser op je camera heeft als nadeel dat het alle schaduw uit bijvoorbeeld een gezicht haalt (paparazzi-stijl). Waardoor het platter lijkt. De diepte verdwijnt uit de foto. De meest voor de hand liggende oplossing is indirect flitsen via het plafond of een muur. Het heeft het bijkomende voordeel dat de lichtbron veel groter wordt (een heel plafond) en daardoor wordt het licht veel minder hard. Ik laat de flitskop iets naar achteren wijzen omdat je vaak de camera wat schuin naar beneden houdt. Dan wijst de flitskop precies naar het plafond.

Indirect flitsen

Andere oplossing is —als er geen plafond of muur in de buurt zijn— de flitser van de camera te halen en bijvoorbeeld met je linkerhand wat hoger in de lucht te houden. Het lijkt dan net alsof er vanaf links boven zonlicht op het gezicht valt (Rembrandt belichting). Dat brengt wat schaduw in het gezicht en ziet er dan veel natuurlijker uit. Misschien moet je een diffuser op de flitskop zetten, want het is toch weer direct flitsen, alleen vanuit een andere richting. Zelf houd ik mijn arm voor mijn borst langs zodat ik mijn camera er op kan leggen. De flits komt dan van rechts en minder hoog. Ook gebruik ik een diffuser.

Diffuser om licht te spreiden

Om een externe flitser aan te kunnen sturen moet je wel een transmitter op de camera zetten en een receiver onder de flitser. De systemen zijn tegenwoordig zo slim dat het qua instellingen geen verschil uit maakt of de flitser op je camera zit of extern is.

   

Zelf heb ik sinds kort de Godox iT32 & X5. Het is een eenvoudige, kleine krachtpatser (richtgetal 18) die naadloos overgaat van flitser op je camera, iT32 en X5 samen (links), naar een externe flitser iT32 met de X5 als transmitter op je camera (rechts). Slim bedacht, slechts de X5 is dus afhankelijk van het merk van de camera. Auto ISO werkt nog niet goed. Echter bij vaste ISO op bijv 400 werkt het perfect.

Externe flitser en transmitter op camera

Bij elkaar wegen de iT32&X5 slechts 88gram, inclusief de ingebouwde batterijen! Mijn andere flitser, de SB-500, weegt 270gram, inclusief de losse batterijen. Grotere flitsers zijn natuurlijk nog zwaarder. De iT32&X5 is, gezien het kleine formaat, ideaal om in je jaszak mee te nemen. Een echte aanrader.