Digitalisering roept herinneringen op

In mijn eerdere digitaliseringsverhaaltje had ik het over mijn winterklus. Nu het bijna lente is, ben ik eindelijk begonnen aan het digitaliseren van de schoenendoos, van de zwart-wit foto's van mijn ouders en mijn jeugd.

Ik ben in Amstelveen geboren in een hoekhuis van een rijtje dat speciaal gebouwd was voor een direct na de Tweede Wereldoorlog snelgroeiende KLM.

Jeugdherinneringen 

Met de Nikon 105mm macrolens maak ik foto’s van de oude zwart-wit foto’s. Ik zet mijn camera op de Peak Design statief naar beneden gericht en leg de foto’s op de juiste plek op de grond. Ik stel één keer scherp en daarna druk ik elke keer af voor een andere foto. Ik let niet echt op de uitlijning. Op de computer snij ik de foto’s later netjes uit. Voorop staat het vastleggen van jeugdherinneringen en minder de kwaliteit van de digitale foto's.

Digitaliseren met camera op statief

Op mijn NAS draait Synology Photos die een beetje aan gezichtsherkenning doet. Met de hand help ik de gezichtsherkenning en voeg wat labels voor bijvoorbeeld locatie toe. Met een speciaal account op mijn NAS geef ik familieleden toegang tot deze foto’s. 

Mijn grootouders van moederszijde woonden in een huis in Bergen op Zoom waarvan ik me de plattegrond nog goed kan herinneren. Voordeur aan de linkerzijde van het huis gaf toegang tot een lange gang met aan het eind een deur naar de tuin. Vóór de nette kamer met een luid tikkende klok die de rust verstoorde, in het midden het alkoof en achter de eetkamer die doorliep naar een wat smallere, maar best grote keuken. Boven waren de slaapkamers. Gek dat ik me dat nog zo goed herinner. Het is bijna 70 jaar geleden dat ik daar binnen ben geweest.

Grootouders in nette kamer

Toen ik het met mijn zus over oude foto’s had, liet ze me een foto van de vroeg overleden moeder van mijn vader zien, samen met zijn vader. Ik had haar nooit ontmoet en nooit een foto van haar gezien. Ze is toen mijn vader nog heel jong was overleden.

Oma en Opa Apers

Ik merk dat –met het digitaliseren van foto’s van mijn jeugd– het allerlei herinneringen en emoties oproept. Ga ik nog een keer over schrijven. 

Een rondje rondom de kerk

In Gouda staat de Sint Janskerk, een gotische kruiskerk. Qua hoogte van de toren is het geen indrukwekkende kerk. Er is ook geen groot plein voor de kerk waardoor vanaf de voorkant van de kerk de kerktoren eigenlijk niet te fotograferen is. Echter, het is wel de langste kerk die ik in Nederland ken: 123m. Ik wil al een tijd foto’s binnen in de kerk maken, echter, telkens lukt dat niet: kerstmarkt, festiviteit of gesloten. Hopelijk de volgende keer dat ik in Gouda ben. 

Ik heb toen besloten om een rondje rondom de kerk te maken. Vanuit de Lange Tiendenweg sloegen we rechts de Achter de Kerk in. Het was even wachten want er liepen best veel mensen door die straat en er wilde iemand op precies dezelfde plek ook een foto maken.

Omdat de zijmuur van de noorderzijbeuk een te groot deel van de foto beslaat, heb ik op dezelfde plek een verticale foto gemaakt. Kijk naar de plattegrond, onder het kopje Gebouw, om te zie dat de kerk in het midden veel breder is.

De voordeur, waarop stond dat de kerk gesloten was, heb ik overgeslagen. 

Hier zie je dat bij de zuiderzijbeuk de kerk veel breder is (net als bij de noorderzijbeuk aan de andere kant van de kerk). Voor de steunmuur, die kennelijk nodig was, was nauwelijks ruimte gezien de dichte bebouwing direct om de kerk. Daarom maar een poortje gemaakt in die steunmuur. 

Vanuit de binnenplaats van het Museum Gouda een mooi uitzicht op de kerktoren.

Van daaruit ook een mooi uitzicht op de zijkant van het koor, het achterste gedeelte van de kerk. 

En tenslotte het koor in volle glorie, de indrukwekkende achterkant van de kerk.

Het geeft een aardig beeld van de grootte van de kerk. Ook hier zie je links de verbreding door de zuiderzijbeuk. 

Veel foto's zijn gemaakt in het groothoekbereik van de zoomlens. Dat levert vaak vervormingen op, zoals scheve muren die in werkelijkheid netjes rechtop staan. Met de huidige fotobewerkingssoftware, zoals Luminar Neo, kun je gebouwen weer rechtop zetten. Met het maken van de foto's moet je daarvoor wel extra ruimte om het gebouw heen meefotograferen omdat die bij het bewerken verloren gaat. 

Alle foto's zijn geaccepteerd door Dreamstime. Een vruchtbaar rondje rondom de kerk.

Een brug te ver

In 1944 trokken uit verschillende richtingen Engelse, Amerikanen, Polen op om Europa te bevrijden. De gecoördineerde activiteiten heten Operation Marketgarden. Rondom Oosterbeek en Arnhem is er toen zwaar gevochten. Hier een goed overzicht van alle activiteiten rondom Arnhem.

John Frost Brug, links het noorden
(vanuit De Eusebiuskerk)

Een belangrijk gevecht vond in september 1944 plaats bij het noordelijke bruggenhoofd van wat nu de John Frost Brug heet. De geallieerden olv John Frost kwamen na een dropping uit het noorden bij de brug over de Rijn, de Duitsers verdedigde de brug vanuit het zuiden. De geallieerden uit Normandië hadden behoorlijke vertraging opgelopen en kwamen te laat om de brug vanuit het zuiden in te nemen. Het geleden verlies staat bekend onder de naam “Een brug te ver”. Hierover gaat ook de film A Bridge Too Far.

Ter nagedachtenis van deze afschuwelijke oorlog en de gevechten rondom Arnhem is er het Airborne Museum in Oosterbeek met als dependance het Airborne Museum at the Bridge. Het laatste is een klein museum met een animatie van de gevechten in september 1944 in de regio en met een mooi uitzicht op de John Frost Brug.

John Frost Brug
(vanuit Airborne Museum at the Bridge)

Buiten heb ik nog een foto met mijn Nikon Z5 gemaakt die inmiddels door Dreamstime geaccepteerd is.

John Frost Brug in kleur

Wat mezelf opvalt aan de foto is dat je ogen eigenlijk naar de lucht met zijn woeste strepen en het water van de Rijn getrokken worden en minder naar de iele brug. Om die reden heb ik de foto naar zwart-wit geconverteerd. Ook heb ik wat woeste strepen uit de lucht gehaald en heel licht een vignet aangebracht. Hierdoor worden je ogen beter bij de brug gehouden. Ook deze foto is door Dreamstime geaccepteerd. Laat me weten welke foto je het mooist vindt. 

John Frost Brug in zwart-wit

Waarmee bewerk je je foto’s?

In de loop van de jaren ben ik me gaan realiseren dat het bewerken van mijn foto’s een essentieel onderdeel is van het maken van foto’s. Ondanks dat de camera’s en de smartphones steeds beter worden, blijft het bewerken van foto’s handwerk. Echter de software om foto’s te bewerken wordt steeds beter en werkt steeds vaker met AI. Toch ben ík degene die weet wat het onderwerp is en wat ik wil uitdrukken (leer ik trouwens steeds beter). De vraag is “waarmee bewerk ik mijn foto’s?” 

Hieronder een foto die mij best veel tijd gekost heeft om te bewerken vanwege de hoge lichten en diepe schaduwen en de reflectie van het zonlicht op de bladeren. Hier de foto vóór bewerking.

Rode en blauwe muren in klooster in Arequipa

Eerst de hardware. In 2017 heb ik een iMac 27” gekocht. Qua scherm is hij nog steeds heel goed: 5k en resolutie 5120*2880. Vergelijkbare beeldschermen zijn nog steeds heel duur. Qua performance is hij echter verouderd. Hij is niet alleen langzaam, maar ook de laatste software draait er niet meer op. Een voor de hand liggende oplossing is een nieuwe Mac mini aan te schaffen en te koppelen met de oude iMac. Resultaat: uitstekende performance en uitstekende beeldkwaliteit voor een redelijke prijs. Echter niet met alle oude iMacs werkt dat zo simpel.  

Met Lunar Display van Astropad werkt het wel. Met een dongle van Astropad, Wifi en Astropad software simuleert het dat de twee apparaten met een kabel verbonden zijn (peer-to-peer). Voor de bewerking van foto’s werkt deze oplossing uitstekend, voor video is het net iets te langzaam. 

Omdat mijn oude MacBook aan vervanging toe was, heb ik een paar jaar geleden geen Mac mini gekocht maar een nieuwe MacBook Air (13”, M3). Heeft als voordeel dat ik ook elders mijn foto’s kan bewerken. Apple levert tegenwoordig SSD ipv een interne harde schijf. Is sneller en betrouwbaarder en duurder. Daarom heb ik een 4Tb externe SSD van Samsung (T7) gekocht voor de opslag van al mijn foto’s. Mijn backup plan heb ik hier beschreven. Deze opzet is toekomst bestendig, het staat vervanging/uitbreiding gemakkelijk toe.

Nu de software. Jarenlang heb ik met veel plezier met Adobe Photoshop en Adobe Lightroom gewerkt. Photoshop gebruikte ik om pixels te bewerken en Lightroom voor de rest. Photoshop is extreem krachtig maar heeft ook een steile leercurve. Toen Adobe besloot om over te gaan naar het abonnement-model kwam ik tot de conclusie dat het te duur voor me werd. Ik ben slechts een amateurfotograaf. Het was ook de tijd dat AI geïntroduceerd bij het bewerken van foto’s. Skylum was met Luminar Neo een van de eerste die AI gebruikte om met een simpele draaiknop heel veel parameters op de juiste manier aan te passen. Bij omvangrijke fotoreportages (feestjes, vakantie ed) bespaart me dat heel veel tijd. Hoe ik met Luminar Neo werk laat ik hier zien.

Huidige opstelling met
oude iMac en nieuwe MacBook

Hier de foto van het klooster ná bewerking met Luminar  Neo (geaccepteerd door Dreamstime). Ik leer nog steeds nieuwe technieken door te kijken naar Siebring Photo Art op YouTube.

Foto met zachtere schaduwen en
minder hoge lichten op de bladeren

Af en toe schrijf ik mijn overwegingen bij bepaalde keuzes op, niet alleen voor jullie maar ook voor mijzelf, om te kijken of ze nog steeds valide zijn. Hoop dat ook jullie er wat aan hebben. 

Kaarslicht in Gouda

Door toeval waren we een paar dagen in Gouda tijdens de kerstviering Gouda bij Kaarslicht. Het is een lichtfeest waarmee in 1956 is begonnen. Vanuit de zusterstad in Noorwegen komt er een grote kerstboom die tijdens een ceremonie ontstoken wordt. Net als veel steden is ook Gouda vlak voor Kerstmis feestelijk versierd met lampjes. Speciaal voor Gouda is dat alle winkels ook kaarslicht hebben. 

Omdat ik niet met een zware lens door de drukte wilde lopen, had ik voor mijn 28mm lens gekozen. Het voordeel is dat deze lens licht, qua gewicht, is en ook heel lichtgevoelig (f/2.8); reuze handig tijdens schemering. 

Reeds op de Lange Tiendenweg, een gezellige winkelstraat, zie je in de verte de toren van de St Janskerk. 

Lange Tiendenweg

Op de markt zie je het fraaie Gotische stadhuis en de nog niet verlichte kerstboom. Het was heel druk en het is een geliefd object, dus een aantal foto's moeten maken tot dat het eindelijk een beetje rustig werd.

Markt

Binnenin de St Janskerk is er een kerstmarkt met heel veel kraampjes. Ik had gehoopt een foto van het orgel te kunnen maken maar door een stellage voor audiovisuele apparatuur lukte dat niet. Volgende keer keer beter. 

Kerstmarkt in St Janskerk

Zelf vind ik het straatje Achter de kerk een heel mooi stukje Gouda, je waant je in de Middeleeuwen. Hieronder de zijkant van de kerk met verlichte glas-in-loodramen. De foto is genomen vanuit een stadstuin aan de achterkant van het Museum Gouda. In het album (zie link onderaan) nog meer foto's van de stadstuin. 

Achter de kerk

Door lopend kom je bij wat vroeger het Weeshuis van Gouda was, tegenwoordig zit er een restaurant in. Ook hier een mooi binnenplaatsje waar een koor stond te zingen. Heel sfeervol. 

Vroegere weeshuis van Gouda

Na een diner bij New Tandoor weer terug naar de markt. Het was er geweldig druk. Het viel niet mee om nog behoorlijke foto's te maken. Kwam natuurlijk ook omdat het bijna donker was. En na een veel te lange ceremonie ging de boom eindelijk aan.

 

Verlichte kerstboom 

Alle foto’s heb ik met de Nikon Z5 en 28mm lens genomen, behalve de laatste foto. Die is met een iPhone 16 Pro genomen. De instellingen op de Nikon camera waren: M (handmatig), sluitertijd variërend van 1/60s tot 1/125s en diafragma variërend van f/8 - f/2.8. Naarmate het donkerder werd liep de ISO behoorlijk op (12800 binnenin de kerk en toen het buiten donker was). 

Bij het bewerken merkte ik dat de foto’s behoorlijk donker waren. Met Luminar Neo heb ik er toch mooie foto’s van gemaakt. Een zestal daarvan zijn al geaccepteerd door Dreamstime. Hier is het album met alle foto's die ik die dag in Gouda gemaakt heb.

Liwwadden aan de Middelzee

Leeuwarden heet in het Stadsfries Liwwadden of Ljouwert in het Fries. Waar de naam vandaan komt is niet helemaal duidelijk. Warden schijnt te verwijzen naar terpen waarop Leeuwarden is gevestigd en Leeuw kan naar de leeuw in het stadswapen verwijzen. Het is ook mogelijk dat het een verbastering van lee is en verwijst naar de laagten tussen de terpen. Vroeger lag het aan de Middelzee en in de Romeinse tijd woonden er al mensen op de plek van de Oldehove.

Oldehove, scheve kerktoren

Leeuwarden heeft een compacte stadskern met veel oude gebouwen met mooie geveltjes. Het gebied rondom de gracht die door de binnenstad loopt, heet de Nieuwestad, met aan de gracht de Waag, waar in het verleden koopwaren gewogen werden.

Waag in de Nieuwestad

Tijdens de stadswandeling krijg je meteen een prachtig uitzicht op de Sint Bonifatiuskerk met een mooie reflectie in de Voorstreek. Veel bruggen zijn van het pijptype, een halfronde, lage brug, veelal gemetseld.

St Bonifatiuskerk

De Bonifatiuskerk van dichterbij fotograferen is een echte uitdaging. Er staan veel auto’s omheen en om de kerktoren van de voorkant te nemen moet je in een smal steegje lopen. 

   

Links de foto die ik in het steegje genomen heb en rechts de foto die, na bewerking met Luminar Neo, door Dreamstime is geaccepteerd. 

Na wat verder doorlopen kwamen we uit bij de Jacobijnerkerk. De voorkant is niet zo indrukwekkend, echter, de achterkant is wat fotogenieker. 

   

Na wat regenbuien, een overheerlijke lunch bij Jack and Jacky’s, en een bezoek aan het Keramiekmuseum (volgende week meer hierover), kwamen we weer uit bij de gracht in Nieuwestad. 

Nieuwestad

Leeuwarden is echt de moeite waard om te bezoeken. Een aanrader!

Ter informatie: we overnachtten bij Post Plaza Hotel met een uitstekend ontbijt bij Post Plaza Grand Café, het oude postkantoor van Leeuwarden!

Post Plaza Grand Café

Hier een album van alle foto's van Leeuwarden die door Dreamstime zijn geaccepteerd. Let speciaal op het extroverte gebouw van Centraal Apotheek. 

Alle albums!

Herfstkleuren

Met het kouder worden krijgen we de warme kleuren van de herfst. Toen we in Hengelo woonden betekende herfst ook bladeren opruimen. En niet zo weinig ook. Nu in Arnhem genieten we van de herfstkleuren zonder ons zorgen te maken over de bladeren. Typische herfstkleuren zijn rood, geel, oranje en, iets later, bruin. Hieronder ons uitzicht op de kleuren in Park Klarenbeek.

Herfstkleuren Park Klarenbeek

Ik heb altijd gedacht dat de herfstkleuren van afvalstoffen komen die de bomen in de bladeren stoppen voordat deze afvallen. Het blijkt dat die kleuren al in de bladeren zitten, echter, ze worden door de groene kleuren van chlorofyl (bladgroen) overheerst. In de herfst maken de bomen minder chlorofyl aan en trekken ze de overgebleven chlorofyl terug uit de bladeren om deze in de takken te laten overwinteren.

 

Arnhem Centraal en Molen De Kroon

   

St Jozefkerk

Kleuren hebben een substantiële invloed op onze gemoedstoestand. Warme kleuren kunnen energie opwekken terwijl koele kleuren ontspanning en kalmte brengen. Rood staat bijvoorbeeld voor energie, geel voor vrolijkheid en oranje voor gezelligheid. De koudere kleuren, bijvoorbeeld blauw en groen, staan meer voor rust en balans. Na mijn hersenbloeding merkte ik dat ik meer behoefte had aan kleding met lichtere kleuren. Nu, drie jaar later, let ik meer op de harmonie van kleuren. Ik kies nu meer voor rust en balans. Past beter bij mij en mijn leeftijd.

De panoramische foto’s heb ik in een handomdraai met Luminar Neo gemaakt. Gewoon uit de losse pols drie foto’s gemaakt met mijn Nikon Z5 en met één druk op de knop in Luminar Neo aan elkaar geplakt. Geen moeilijk gedoe meer over het op de juiste manier aan elkaar plakken van foto’s. De software zoekt zelf de positionering van de foto’s uit. Daarna bewerkt als een gewone foto. 

Uitzicht richting Park Angerenstein en Posbank

De twee foto's in het midden zijn bewerkt met Luminar Neo en geaccepteerd door Dreamstime.

Delen van foto’s

Vroeger, toen we nog filmrolletjes gebruikte, werden met het ontwikkelen van het rolletje meteen de foto’s afgedrukt, soms zelfs in tweevoud. Nu, met de digitale camera’s, delen we foto’s via het internet: Whatsapp, Instagram of een website, zoals mijn fotoalbums (let niet op de waarschuwing). Ik gebruik JAlbum om de albums te maken. Reuze handig.

Meestal speelt snelheid van delen een grotere rol dan kwaliteit. Smartphones spelen hier natuurlijk een centrale rol en dan gaat het niet alleen om foto’s maar ook om video’s. Om de verzendsnelheid over het internet te vergroten wordt de kwaliteit verlaagd zodat er minder verstuurd hoeft te worden. Op een klein scherm van een smartphone merk je nauwelijks de kwaliteitsvermindering. Het doet me een beetje denken aan de begintijd van de TV met z’n beperkingen: klein en alleen zwart-wit.

Ook ik maak veel gebruik van mijn iPhone voor het maken van foto’s en video’s van familie en vrienden. Echter voor de verkoop van foto’s (Dreamstime en Werk aan de Muur) gebruik ik mijn fullframe Nikon Z5 camera. 

Afdrukken van foto’s deed ik bijna nooit totdat ik gelezen had dat als je een foto wat groter afdrukt dat je veel kunt leren van de kleine foutjes die je maakt bij het maken en bewerken van de foto. 

Dreamstime foto’s op A3 formaat 

Eerst wat over afdrukken voordat ik het over de mogelijke foutjes heb. In het verleden heb ik bij Fotofabriek een paar van mijn foto’s op A3 formaat afgedrukt om een gevoel te krijgen voor de kwaliteit. Ze zagen er goed uit. Er spelen een paar zaken een rol bij het afdrukken. 

Allereerst, de kleurruimte. Voor internet, gewone inkjetprinters en afdrukken van foto’s voor consumenten, volstaat sRGB. Om professioneel af te drukken moet je kijken naar Adobe RGB. Dit is een iets grotere kleurruimte. Is echter minder geschikt voor internet. 

Om goede afdrukkwaliteit te krijgen moet je minstens een resolutie van 300 DPI (dots per inch, lees pixels per inch) gebruiken. Dat betekent dat je voor een foto van 2 bij 3 cm2 (2*300)*(3*300) pixels nodig hebt, dus ongeveer 0,5 Megapixels. Dus met een camera met een beeldsensor van 20 Megapixels kun je op hoge kwaliteit een foto van 80 bij 120 cm2 afdrukken. Met smartphones ligt dat in de praktijk wat lager. Echter, dat is nog steeds meer dan genoeg voor een fotoboek. Ik bedoel een fotoboek dat je in je handen kunt houden. Zelf heb ik goede ervaring met Albelli.

Op A3 formaat zie je echter wel de kleine foutjes: te beperkte scherptediepte, ogen die net niet scherp zijn, storende elementen die je over het hoofd had gezien, geen mooie kleurenharmonie etc.

China op A3 formaat

Via dezelfde Fotofabriek heb ik ook foto’s afgedrukt op canvas. Hieronder een foto van een marktplein in Chinchero die jarenlang op mijn kantoor bij de Universiteit Twente heeft gehangen. Nu hangt hij in de hal van ons appartement. 

Chinchero op canvas in onze hal (minder goed belicht)

Tegenwoordig staat alles op internet. Ondanks alle social media lijkt de afstand tussen de fotograaf en mensen die geïnteresseerd zijn in bepaalde foto’s groter geworden. Geïnteresseerden bereiken lijkt moeilijker geworden. 

Veel succes met delen!

peter.apers.nl

Totale workflow van fotobewerking

Photo Mechanic (achtergrond) en Luminar Neo (voorgrond), scherm 27" iMac

Na alle berichten over Peru nu een bericht waarin ik tot in detail mijn workflow beschrijf voor de opslag, het bewerken en het delen van foto’s en welke software en hardware ik daarvoor gebruik. Mijn basishardware is een al wat oudere 27” iMac en een nieuwe 13” MacBook Air. De iMac gebruik ik hoofdzakelijk voor het grote scherm en de MacBook vanwege de nieuwere software van Apple en laatste versie van Luminar Neo en natuurlijk de snellere hardware. Omdat Apple tegenwoordig kiest voor beperkte interne SSD plaats ik al mijn foto’s op een Samsung SSD T7 4Tb aangesloten met de MacBook. 

Opslag

Na het maken van de foto’s lees ik de geheugenkaart (met NEF foto’s, RAW foto's van Nikon) van de camera met een kaartlezer aangesloten met de MacBook. Met Photo Mechanic verander ik de bestandsnaam van de foto’s en zet ik ze bij de andere NEF foto’s in een map met datum én indicatie van onderwerp op de Samsung T7 SSD-kaart. 

De bestandsnaam die aan de foto’s geef bestaat uit de opnamedatum gevolgd door een volgnummer van 4 cijfers. Dat volgnummer gebruik ik om snel een origineel te vinden als ik de bestandsnaam heb veranderd ivm het indienen bij Dreamstime. De hoofdmappen die ik gekozen heb voor mijn foto’s zijn: Fotografie, Gelegenheden, Gebeurtenissen, Locaties en Shops. Deze passen goed bij het soort foto’s dat ik maak en deel; ik kan ze zo ook snel terugvinden.

Backup

Als backup gebruik ik twee NASsen die in de meterkast staan direct verbonden met het glasvezel-modem ivm snelle internetverbinding. Lees hier meer over mijn Backup Plan.

Synology NAS

Bewerken

Het hele management van de foto’s, zoals selecteren, verplaatsen, omzetten, indienen, delen etc, doe ik met Photo Mechanic. Ik heb nog de oude versie en die voldoet uitstekend voor mij. Het enige nadeel is dat Photo Mechanic (oude software) niet met opslag in een netwerk werkt. Het kopiëren doe ik met Sync Folders Pro.

Het bewerken van de foto’s doe ik met Luminar Neo. Om met de laatste versie van de software te kunnen werken draait deze software op mijn MacBook. In dit bericht laat ik in detail zien hoe ik een foto, stadhuis van Rotterdam, bewerk. Verder gebruik ik Luna Display om het kleine scherm van de MacBook af te beelden op het 27” scherm van mijn oude iMac. Kan ik wat beter de details zien.

Delen

Delen doe ik op verschillende plekken: Instagram, website op Synology, website van MyAlbum. 

Indienen

Bij zowel Dreamstime als Werk aan de Muur moet je een titel, omschrijving en keywords toevoegen aan de foto. In Photo Mechanic zet je deze gegevens heel simpel in de metadata van de foto. 

Metadata bij Dreamstime

Voor degenen die denken dat je na het nemen van een foto klaar bent, hoop ik dat dit bericht laat zien dat er nog veel werk achter de schermen te doen is. 

Terugblik! En hoe nu verder?

We zijn inmiddels terug van onze drieweekse vakantie naar Peru. Ondanks de jetlag (7 uur tijdsverschil) proberen we de draad weer op te pakken. Wat is er terecht gekomen van mijn voornemens besproken in mijn vorige blog? Ik heb nog lang getwijfeld of ik nog een andere, lichtere lens dan de Nikon Z 24-200mm zou meenemen: 28mm, 40mm, of een ander bereik. Uiteindelijk heb ik besloten geen andere lens mee te nemen vanwege het gewicht en dat het wisselen van lenzen in het stoffige Peru (de westelijke strook heeft een woestijnklimaat) geen goed idee is.

Ondanks dat ik me had voorgenomen om 's avonds een online backup van mijn foto's te maken is daar niks van terecht gekomen. Er zijn verschillende redenen voor. De hoofdreden was dat ik 's avonds te moe was. De andere reden was dat ik minder foto's met mijn Nikon Z5 heb gemaakt. Ik heb mijn iPhone 16 Pro best vaak gebruikt en die foto's worden vanzelf in de iCloud geplaatst. 

De afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest om de foto's van ons reisgezelschap te bewerken, te selecteren en te delen. Het delen doe ik via de website MyAlbum. Het geeft ons voldoende mogelijkheden om gezamenlijk van de foto's een album te maken. Het selecteren doe ik met Apple Foto's en Photo Mechanic. En het bewerken doe ik met Luminar Neo. Dat gaat razendsnel met de ingebouwde AI-technieken en geeft me tegelijkertijd volledige controle over de detailbewerking van foto's. 

Luminar Neo heeft wat interessante eigenschappen. Een daarvan is Wissen. Het is heel gemakkelijk om objecten te wissen. Het lijkt alsof Luminar Neo precies weet wat er achter het object zat. Daarnaast heeft Luminar Neo de mogelijkheid om stroomkabels te verwijderen. Reuze handig voor foto's van Peru waar alle elektriciteitskabels bovengronds zijn.

Voor en na bewerking

Het lijkt alsof het twee verschillende foto's zijn. Dat is niet zo. Luminar Neo is gewoon heel krachtig. 

De komende weken zal ik wat meer vertellen over en laten zien van de locaties die we in Peru bezocht hebben: Lima, Arequipa (herinneringen, klooster en Colca) en Huaraz (Yungay en Punta Olimpica).

Wat neem ik mee?

Gran Hotel Bolivar, Lima

De eerste keer dat ik naar Peru ging was in 1982. Toen heb ik in dit hotel overnacht, in het centrum van Lima. Sindsdien ben ik al vele malen in Peru geweest. Binnenkort ga ik er weer naartoe. 

De vraag is altijd: wat neem ik mee? De afweging is altijd tussen functionaliteit en gewicht. Deze keer is gewicht doorslaggevend. 

Camera en Lens Na mijn hersenbloeding heb ik mijn Nikon D800 en Nikon AF-S 28-300mm omgewisseld voor een Nikon Z5 camera en een Nikon Z 24-200mm lens. Aanmerkelijk lichter! De lens is door zijn veelzijdigheid uitermate geschikt voor deze reis. Ik ben van plan om landschappen, architectuur en mensen te fotograferen. Ik had een Z 28mm of Z 40mm kunnen meenemen, echter, de veelzijdigheid van de zoomlens weegt op tegen het zwaarder zijn. Ik neem de Peak Design Everyday Backpack mee om mijn camera te dragen.

Nikon Z5 en Nikon Z 24-200mm

Geheugenkaart In de camera heb ik twee slots voor geheugenkaarten. Tijdens deze reis gebruik ik de tweede geheugenkaart als backup. In Tokio is een keer, na een hele dag fotograferen, mijn geheugenkaart gecrasht. Met een nieuwe geheugenkaart de volgende dag dezelfde locaties bezocht. Vond dat belangrijker dan het congres! Met een geheugenkaart van 128Gb kan ik ruim 4000 foto’s maken. Meer dan genoeg!

Backup op NAS Tijdens een vakantie kan er van alles misgaan. Daarom maak ik regelmatig een backup van de RAW (NEF) files naar mijn Synology NAS in Nederland. In een wifi-omgeving log ik via een iPad in op mijn NAS. De geheugenkaart van de camera stop ik in een kaartlezer die verbonden is met de iPad. Op die manier kan ik de foto’s uploaden. Zal wel wat tijd in beslag nemen: wifi is niet altijd even snel en de files zijn best groot (ongeveer 30Mb).

iPad en USB C kaartlezer

Instagram Tijdens de reis houd ik jullie via @peterapersfotografie op de hoogte van mijn fotografische belevenissen.

Bewerken Thuis gekomen bewerk ik de NEF files die op mijn NAS in de meterkast staan met Luminar Neo. In no time heb ik de foto’s bewerkt en stel ik ze in jpg-formaat beschikbaar aan mijn reisgenoten en geïnteresseerden.

Synology NAS in de meterkast

Verkoop Ik hoop een handjevol foto’s te kunnen selecteren die ik dan via Dreamstime of Werk aan de Muur kan verkopen. 

Nog een paar weken en dan vlieg ik naar Peru. Volg me op Instagram!

Ik twijfel of ik nog lichter moet reizen. Ik hou jullie op de hoogte. 

Fotograferen tegen de zon in

Toen ik jong was en voor het eerst een foto mocht maken met de camera van mijn vader kreeg ik te horen dat ik de zon in de rug moest hebben. Zonder precies te weten waarom, deed ik dat gewoon. Pas veel later begreep ik de reden waarom. Er komt zoveel licht de camera binnen dat het onderwerp onderbelicht wordt. Tegenwoordig kun je meteen op het schermpje zien of een foto gelukt is voor wat je in gedachte had. In het analoge tijdperk duurde het altijd een paar dagen voordat het fotorolletje ontwikkeld en afgedrukt was. Voor een beginnend fotograaf geen goede omgeving om te experimenteren.

Tegen de zon in fotograferen geeft echter juist mooie, creatieve foto’s. Dus zeker de moeite waard om te proberen. Zelf vind ik het mooist aan zee omdat je ook de reflectie van het zonlicht op de zee hebt. Bij veel licht moet je voorkomen dat de foto overbelicht wordt. Dus een klein diafragma en een korte sluitertijd zorgen ervoor dat er weinig licht op de sensor komt. Ook tijdens het bewerken van de foto kun je nog wat doen aan de hooglichten en aan de schaduwen. 

Reflectie zonlicht op de zee, f/18, 1/1000s

Bij deze foto waren we natuurlijk veel te vroeg voor de zonsondergang (19:17 uur), dus een diafragma van f/18 en een sluitertijd van 1/1000s zorgden ervoor dat de overbelichting binnen redelijke grenzen bleef. De ISO-waarde liep al een beetje op (180). Bij de bewerking met Luminar Neo heb ik de hooglichten op het water een heel klein beetje verminderd, maar niet helemaal, anders verdwijnt het sprankelende van de foto. De schaduwen aan het einde van de pier heb ik wat lichter gemaakt. Ook de lucht heb ik wat lichter gemaakt. Door de overbelichting was hij juist wat donkerder geworden. 

Halo rondom de zon

De laatste avond van onze vakantie zat er voldoende nevel in de lucht zodat ik met mijn iPhone ook de zon op de foto kon zetten. De iPhone heeft weinig instellingen, echter, wel software die er een mooie foto van kan maken. Samen met de uitgestrektheid van de zee geeft dat een dromerige foto waardoor je het gevoel krijgt dat je helemaal alleen van de indrukwekkende natuur zit te genieten. Het heeft een beetje een Japanse uitstraling.

Je ziet dat tegen de zon in fotograferen twee totaal verschillende foto’s oplevert. Dus vergeet de regel dat je altijd de zon in de rug moet houden en maak creatieve foto’s.