Ciudad de los Reyes

In 1535 werd de Stad van de Koningen (Ciudad de los Reyes) door de Spanjaard Francisco Pizarro in Peru opgericht. Later, in de 16e eeuw, kreeg de stad de naam Lima, afkomstig van de naam van de rivier Rimac uit het Quechua. Quechua was de belangrijkste voertaal van het Inka-rijk, dus ook buiten Peru. Veel namen van steden en bergen in Zuid-Amerika vinden hun oorsprong in het Quechua. 

Rimac, voordat hij Lima binnenstroomt, iPhone 16 Pro

Als we naar Peru gaan is Lima onze basis. Dus een bezoek aan het centrum ligt voor de hand. De kathedraal, gelegen aan Plaza Mayor de Lima in het Historisch Centrum, stamt ook uit de 16e eeuw. Plaza Mayor heet eigenlijk Plaza de Armas. Elke stad in Peru van enige betekenis heeft zo'n plein. 

Kathedraal van Lima, 25,5mm, f/8, 1/400s, ISO 100

Lima is inmiddels een stad van bijna 10 miljoen mensen. Het centrum trekt mij niet zo, ik ga liever naar Miraflores en Barranco, twee wijken die aan de kust liggen van de Stille Oceaan. De golven die van de oceaan op de kust rollen zijn van een andere dimensie dan die van de Noordzee. Als je daar op het strand staat ervaar je de kracht van een oceaan.

Kust bij Larcomar, Miraflores, iPhone 16 Pro

Miraflores heeft een goed onderhouden groen strook langs de kust, Costa Verde, met mooi aangelegde tuinen. Hieronder een Chinese tuin. 

Chinese tuin in Costa Verde, iPhone 16 Pro

Barranco is een rustige wijk van kunstenaars. Mario Vargas Llosa heeft er o.a. jarenlang gewoond. Het is ook de plek waar je naast Mafalda, een in Zuid-Amerika populair stripfiguur, op een bankje kunt zitten. Een rustpunt in een hectische stad.

Mafalda op een bankje in Barranco, iPhone 16 Pro

Daar in de buurt vind je ook Dédalo met handgemaakte voorwerpen van lokale kunstenaars. Hieronder bijvoorbeeld keramische poppen van Elisabeth Oses, een vriendin van een familielid in Peru. Het is een waar genoegen om hier van de ene kunstenaar naar de volgende te lopen, de creativiteit te voelen, de schoonheid van houten voorwerpen te bewonderen en in de tuin wat te drinken. 

Keramische poppen van Elisabeth Oses, iPhone 16 Pro

De foto van de kathedraal is één van de 40 foto's die recentelijk is goedgekeurd bij Dreamstime. Hier alvast een overzicht van door Dreamstime geaccepteerde foto’s van Peru over de jaren heen.

Fotograferen tegen de zon in

Toen ik jong was en voor het eerst een foto mocht maken met de camera van mijn vader kreeg ik te horen dat ik de zon in de rug moest hebben. Zonder precies te weten waarom, deed ik dat gewoon. Pas veel later begreep ik de reden waarom. Er komt zoveel licht de camera binnen dat het onderwerp onderbelicht wordt. Tegenwoordig kun je meteen op het schermpje zien of een foto gelukt is voor wat je in gedachte had. In het analoge tijdperk duurde het altijd een paar dagen voordat het fotorolletje ontwikkeld en afgedrukt was. Voor een beginnend fotograaf geen goede omgeving om te experimenteren.

Tegen de zon in fotograferen geeft echter juist mooie, creatieve foto’s. Dus zeker de moeite waard om te proberen. Zelf vind ik het mooist aan zee omdat je ook de reflectie van het zonlicht op de zee hebt. Bij veel licht moet je voorkomen dat de foto overbelicht wordt. Dus een klein diafragma en een korte sluitertijd zorgen ervoor dat er weinig licht op de sensor komt. Ook tijdens het bewerken van de foto kun je nog wat doen aan de hooglichten en aan de schaduwen. 

Reflectie zonlicht op de zee, f/18, 1/1000s

Bij deze foto waren we natuurlijk veel te vroeg voor de zonsondergang (19:17 uur), dus een diafragma van f/18 en een sluitertijd van 1/1000s zorgden ervoor dat de overbelichting binnen redelijke grenzen bleef. De ISO-waarde liep al een beetje op (180). Bij de bewerking met Luminar Neo heb ik de hooglichten op het water een heel klein beetje verminderd, maar niet helemaal, anders verdwijnt het sprankelende van de foto. De schaduwen aan het einde van de pier heb ik wat lichter gemaakt. Ook de lucht heb ik wat lichter gemaakt. Door de overbelichting was hij juist wat donkerder geworden. 

Halo rondom de zon

De laatste avond van onze vakantie zat er voldoende nevel in de lucht zodat ik met mijn iPhone ook de zon op de foto kon zetten. De iPhone heeft weinig instellingen, echter, wel software die er een mooie foto van kan maken. Samen met de uitgestrektheid van de zee geeft dat een dromerige foto waardoor je het gevoel krijgt dat je helemaal alleen van de indrukwekkende natuur zit te genieten. Het heeft een beetje een Japanse uitstraling.

Je ziet dat tegen de zon in fotograferen twee totaal verschillende foto’s oplevert. Dus vergeet de regel dat je altijd de zon in de rug moet houden en maak creatieve foto’s.

Twee fasen van zonsondergang

Voordat we naar Zeeland gingen regende het elke dag en het was koud. Wonder boven wonder hebben we fantastisch zomers weer gehad gedurende de week dat we in Domburg waren. Staalblauwe hemel! Elke dag naar het strand!

Zonsondergang zonder wolken - Domburg

Voor ons was het genieten, echter, een zonsondergang zonder wolken is minder leuk voor een fotograaf. Zonsondergang bestaat eigelijk uit twee fasen. In de eerste fase kleurt de zon van wit-geel naar oranje-rood. 

Eerste fase zonsondergang - Texel

In de tweede fase, als de zon onder is gegaan, valt er nog steeds licht van de reeds ondergegane zon op de wolken die twee kilometer of hoger boven de aarde hangen. In combinatie met de oranje-rode gloed geeft dat spectaculaire beelden.

Ik kan me herinneren dat ik een keer op Vlieland met camera het strand op liep en door iemand werd aangesproken: “Je bent te laat, de zon is al onder.”  Hij realiseerde zich niet dat de tweede fase van zonsondergang vaak nog spectaculairder is. 

Tweede fase zonsondergang - Vlieland

Deze foto is genomen om 21:50 uur. Om 21:29 uur ging die dag de zon onder (met dank aan Google). Dus de mooie lucht komt van de reeds ondergegane zon. Wat deze foto zo interessant maakt is dat je linksonder het strand ziet, daarna de branding en de bakens langs de vaargeul ten noordwesten van Vlieland en tenslotte de mooi gekleurde lucht.

Als je foto’s maakt van een zonsondergang en er zijn wolken, blijf dan nog even fotograferen als de zon onder is!

Schrijven met licht

Fotograferen betekent letterlijk schrijven met licht. Daarom een goed idee om eens wat meer aandacht aan licht te besteden. We zijn zo gewend dat er licht is dat we het als vanzelfsprekend nemen. 

Onze normale lichtbron is de zon. Omdat de zon ver weg staat is het voor fotografie een kleine lichtbron met hard licht en scherpe schaduwen. Midden op de dag zijn de schaduwen klein en ‘s ochtends en ‘s avonds zijn ze lang. Dat geeft een heel dramatisch effect.

Lucht is grauw en saai

Wat vaak gebeurt, is dat er wolken voor de zon komen. Bij bewolkt weer is de lichtbron (het wolkendek waarachter de zon is) juist heel groot geworden en zijn de schaduwen nagenoeg verdwenen. Voor fotografie heeft dat de volgende betekenis:

• Het licht is wat zachter, de overgang tussen licht en schaduw is geleidelijker.
• De foto’s zijn daardoor wat saaier, je mist een zekere pittigheid doordat er minder contrast is tussen licht en donker. Ook de kleuren zijn minder sprekend. 
• De bewolkte lucht vormt een groot wit vlak met het risico dat de lucht overbelicht is. Ook de donkere delen van de foto hebben een kans op onderbelichting.
• Alhoewel met nabewerking van RAW-foto’s er veel te corrigeren is, is dit een mooi moment om details te fotograferen. Bijvoorbeeld, niet de kerk met veel lucht, maar de mooie houten deuren van de kerk.

Als je een flitser gebruikt geldt precies hetzelfde als met de zon. De flitser is een kleine lichtbron. Direct flitsen geeft hard licht en lelijke schaduwen. Indirect flitsen via bijvoorbeeld het plafond is hetzelfde als fotograferen met bewolking. Dus uitkijken dat het plafond niet op de foto staat. 

Golden hour aan Noordzee strand

Je hebt vast en zeker eens van golden hour gehoord. Of misschien ook van blue hour. Golden hour is het uur ná zonsopkomst en het uur vóór zonsondergang. Het licht is dan warm en alles krijgt een gouden gloed. Ook zijn de schaduwen lang en veranderen snel. Zeker aan de kust met zonsondergang een mooi moment om foto’s te maken. Eerlijkheidshalve, ik heb nog nooit foto’s gemaakt rond zonsopkomst. 

Blue hour is het uur vóór zonsopkomst en het uur ná zonsondergang. De lucht heeft dan een intense blauwe kleur. Het is een periode van de schemering en duurt helemaal niet zo lang, zeker geen uur.

Nu je wat meer weet van licht is het tijd om wat te experimenteren. Veel plezier!

Foto bewerken in opdracht

Een tijdje geleden werd ik benaderd om een foto te bewerken en geschikt te maken voor een schuifpuzzel. Het was in het kader van het 35-jarig bestaan van de wandelvereniging Pierewaaien. Leek me een leuke opdracht. Het ging om een foto van de Scheveningse Pier met het Reuzenrad. Toen ik de foto nam was het een mooie zomerse dag en veel mensen hadden er plezier in om van het strand en van de zee te genieten. Bij mij riep het de sfeer van Panorama Mesdag op. Dat is een kolossaal, volledig rond schilderij van de schilder Mesdag dat je via trappen van binnen kunt bekijken. Het is een tafereel van de zee, het strand, de duinen en het dorpje Scheveningen.

Pier en Reuzenrad bij Scheveningen

Ondanks dat ik al jaren foto’s bewerk waren er toch wat uitdagingen:

1. Luminar Neo Al jaren gebruik ik Adobe Lightroom, echter, ik ben nooit meegegaan met het abonneren op software. Omdat mijn Lightroom versie al behoorlijk verouderd is, ben ik naar alternatieven gaan kijken. Na veel wikken en wegen ben ik op Luminar Neo uitgekomen. Het combineert de traditionele fotobewerkingsgereedschappen met AI-technieken. Ik kan op min of meer dezelfde manier foto’s bewerken als met Lightroom en tegelijkertijd de kennis van veel fotografen benutten met de AI-gereedschappen. De uitdaging is Luminar Neo goed te leren gebruiken. Op YouTube zijn er veel video’s over Luminar Neo te vinden, dus meestal weet ik binnen een paar minuten hoe ik iets moet.
2. Specifieke wensen Normaal bewerk ik foto’s naar eigen inzicht voor familie en vrienden of voor verkoop via Dreamstime en Werk aan de Muur. Nu kreeg ik een specifieke wens omdat de foto gebruikt zou worden als schuifpuzzel. Op de eerste plaats moet hij vierkant worden; dat is geen probleem, al met je wel opletten dat er geen mensen op de rand staan. Het tweede punt heeft specifiek met de schuifjes te maken. De schuifjes aan de linkeronderkant betreffen alleen zand en zijn daardoor niet te onderscheiden van elkaar. Om die reden hebben we besloten de twee dames wat meer naar links te verplaatsen. Toen ik wist hoe de Kloon en Wissen gereedschappen werkten was het zo gepiept. Al met al heeft het best veel tijd gevergd, echter, ik heb ook veel geleerd.

Met het Kloon-gereedschap maak ik een kopie van de twee personen op de voorgrond. De rechterpersoon is al zichtbaar op de nieuwe plek.



Kloon



Met het Wissen-gereedschap verwijder ik de twee personen van hun originele positie. Luminar Neo zorgt er zelf voor dat er zand voor in de plaats komt. De rechterpersoon is al vervangen door zand.




Wissen

Na wat prettige interactie en wat suggesties over en weer is met vereende krachten de volgende foto tot stand gekomen.

Foto voor schuifpuzzel

Het uiteindelijke resultaat is natuurlijk de schuifpuzzel die vorig weekend is uitgereikt aan de wandelaars. 

De schuifpuzzel

Wandelvereniging Pierewaaien van harte gefeliciteerd met jullie 35-jarig bestaan!

Domburg: de zee trekt

Vorig jaar zijn we eind juni naar Domburg geweest, een van de mooiste en plezierigste Zeeuwse badplaatsen. Dit jaar weer, echter, nu met het OV (kan geen auto meer rijden). Was wel een hele onderneming. Net als vorig jaar verbleven we in Badhotel Domburg, mooi centraal gelegen. Niet te ver van het strand, de winkeltjes en de restaurants.

Ondanks dat ik lang in de Randstad gewoond heb, gaan we sinds dat we in Twente wonen veel vaker naar de kust. De zee trekt enorm. Het ruisen van de zee, de kracht van het water, de uitgestrektheid van het strand en de zee, de mooie Hollandse luchten.

Hollandse luchten boven het strand van Domburg

Vorig jaar hebben we uitgebreid gewandeld in de duinen, voor mij was dit jaar de wandeling van het hotel naar het strand al voldoende. Bovenop de duinen staat een heel opvallend gebouw, Het Badpaviljoen. Het is in 1889 gebouwd en had een kuurzaal en een concertzaal. Nu zit er een restaurant in en een aantal appartementen. Het is een gebouw dat heel aanwezig is. 

Badpaviljoen 

Ondanks dat het lopen nog niet geweldig gaat had ik toch mijn camera meegenomen om foto’s van het strand te maken. Net als de zee trekt het fotograferen mij enorm, zeker met die meeuwen op de paalhoofden.

Het hotel ligt dichtbij een paar restaurants. Het Mexicaanse restaurant El Fuego heeft de voorkeur van mijn vrouw. Zelf eet ik graag bij Restaurant De Boterkapel. Ook hebben we met een neef van mij en zijn vrouw uit Bergen op Zoom bij Juuls Domburg gegeten. Onder het genot van een lekkere lunch hebben we bijgepraat en herinneringen opgehaald. Maar we komen natuurlijk voor de zee en de mooie zonsondergangen.

Zonsondergang

Zie ook peter.apers.nl

Oude vrienden

Sinds de laatste jaren gaan we in het najaar met vrienden op stap. Onze vriendschap gaat terug naar de middelbare school en de universiteit. We zaten in hetzelfde studentendispuut. Inmiddels zijn we alle drie getrouwd en hebben kinderen en kleinkinderen. We kennen elkaar ongeveer 55 jaar. Elke keer kiezen we een andere locatie in Nederland. Vorig jaar was dat een hotel tussen Wassenaar en de kust (Hotel Duinoord). Met de fiets zijn we toen naar Museum Voorlinden gereden. Het is een museum van hedendaagse kunst. Echt de moeite waard om nog een keer te bezoeken. Het strandtafereel Couple under an Umbrella van Ron Mueck is levensecht, alleen twee keer zo groot als normaal. Indrukwekkend!

Strandtafereel Museum Voorlinden

Het museum ligt in het Meijendel, een prachtig duingebied. Fantastisch om te wandelen of te fietsen. We hebben toen koffie gedronken bij Standrestaurant Werelds in Scheveningen. De reden dat ik me dat nog goed herinner is het feit dat mijn vrouw daar haar bij Museum Voorlinden gekochte tinnen vogeltjes was vergeten. Heeft ze per post terug gekregen!

Pier van Scheveningen

Dit jaar hadden we, in verband met mijn mindere mobiliteit, besloten naar een grote stad te gaan. De keus viel op Den Haag. Door beschikbaarheid van hotels kwamen we uit op Scheveningen, direct aan het strand (Carlton Beach). Ondanks dat het eind september was, was het de eerste dag perfect strandweer. Het gaf ons de gelegenheid om lekker in het zonnetje bij te praten over onszelf, de kinderen en kleinkinderen en onze kwaaltjes! Ik merk dat ik steeds meer geniet van sociaal contact. Een paar van ons gingen tussendoor even in zee zwemmen. ‘s Avonds hebben we, bij toeval, bij Strandrestaurant Werelds gegeten! Door het warme weer hebben we buiten gegeten, door de gezelligheid werd het best laat. De groepsdynamiek was weer als vanouds.

De pier, de strandtent en de ondergaande zon

De volgende dag zijn mijn vrienden naar Kijkduin gefietst. Wij namen het OV. Bij het Vredespaleis stapten we over van de tram op de bus. Op die locatie vraag je je af waarom al die oorlogen. Kijkduin bleek een grote bouwput te zijn. Via een kruip-door-sluip-door route kwamen we uiteindelijk bij Pavarotti Kijkduin. ‘s Avonds hebben we bij het Peruaanse restaurant Somos-Peru gegeten. Weer de smaak van Ceviche  en Pisco Sour geproefd.

Vredespaleis

De laatste dag was het beduidend minder. Ondanks dat ik niet mee kon met het fietsen was het weer een bijzonder geslaagd uitje. Het was weer als vanouds. Kijk alweer uit naar het volgende.

Scheveningse strand

De foto’s zijn bedoeld om de beleving te accentueren.

Zie ook peter.apers.nl

Scheveningse Pier

Vaak ging ik voor mijn werk naar Den Haag. Een mooie reden om even lekker uit te waaien tijdens het wandelen aan het Scheveningse strand. En natuurlijk met mijn camera. 

Nikon D800, 28mm, f/13, 1/200s

Als ik bij Scheveningen aan het strand loop denk ik altijd aan het Mesdag Panorama. Via een tunneltje en wat trappen kom je middenin het ronde schilderij met het strandtafereel en stad Scheveningen/Den Haag. Mesdag werd trouwens pas toen hij bijna 40 was gefascineerd door de zee, eerst op een Duits Waddeneiland en later bij Scheveningen. Deze foto doet mij altijd denken aan het strandtafereel van Mesdag. Ook ik ben, pas toen we in het oosten gingen wonen, gaan verlangen naar de zee.

Nikon D800, 78mm, f/6.3, 1/160s

Er is sinds Mesdag natuurlijk een hoop veranderd: de huidige pier en het Reuzenrad. Zowel overdag als ‘s avonds bij zonsondergang blijft het een interessant object om te fotograferen. Deze foto is midden september ’s avonds om 8 uur gemaakt.

Zelf vind ik het mooist om te wandelen op een verlaten strand. Dan geniet ik van het geluid en de geur van de zee, de wind die je doet realiseren dat je door lucht loopt en van de weidsheid van het strand. Is er iets mooiers dan dat?

Nikon 700, 35mm, f/8, 1/320s

Deze foto’s zijn te zien op Dreamstime en nog meer foto's op mijn albums.

Vuurtoren van Texel

Gisteren is een foto van de vuurtoren van Texel via Dreamstime verkocht. Deze foto heb in oktober 2019 genomen. Een paar weken na een zakelijk bezoek aan het NIOZ (een NWO stichting) ben ik met mijn vrouw een lang weekend naar De Koog op Texel geweest. Met een paar elektrische fietsen hebben we het eiland verkend. Op het meest noordelijke punt staat de vuurtoren. Bij mij roepen vuurtorens altijd wat emoties op. Ik denk dan aan heftige stormen, striemende regen, eenzaamheid, één zijn met de krachten van de natuur. En tegelijkertijd tijd een (licht)baken voor schepen die het zwaar hebben op zee.   

Op de foto zie je daar niks van, het was mooi weer. Nadat we bij de vuurtoren waren geweest heb ik deze foto genomen: Nikon D800, f/10, 1/320 sec, ISO 100. Met f/10 wist ik zeker dat ook de voorgrond scherp zou zijn. Normaal zou ik de vuurtoren meer naar links hebben geplaatst (een flink uit het midden), echter, dan zou de harmonie van de vuurtoren en de huisjes er omheen verloren gaan. Naar links omdat de weg naar rechts  loopt.

De avond dat we in De Koog aankwamen gingen we meteen naar de kust om te genieten van de zonsondergang. De combinatie van de kust, de zee en de zonsondergang geeft een mooi schouwspel. Heel spectaculair! Het doet je realiseren hoe nietig klein we zijn in het immense universum. 

Nikon 800, f/5.6,1/800 sec, ISO 100

Zie ook peter.apers.nl