De ingewanden van Moerasdraak

Dit jaar zijn we met onze vrienden naar Den Bosch geweest. Ondanks dat we er weleens geweest waren, hebben we veel nieuwe dingen gedaan. 

Het Noodbrabants Museum

In Het Noordbrabants Museum kwam ik tot mijn verrassing originele schilderijen van Van Gogh tegen. Een indrukwekkende is die van Gordina, één van de aardappeleters. 

Altaar St Janskathedraal

Den Bosch bezoeken zonder een bezoek aan de St Janskathedraal kan natuurlijk niet. Een imposante kathedraal met mooie glas-in-lood ramen en een indrukwekkend orgel. 

Den Bosch, officiële naam is ‘s Hertogenbosch, heeft aan de Tachtigjarige Oorlog de bijnaam Moerasdraak overgehouden. In die tijd was Den Bosch omringt door moerassen. Niet verbazingwekkend want Den Bosch wordt nog steeds omringd door vier rivieren. Ook onder de huizen en straten loopt er water. Met een rondvaartboot gingen we in een klein uur onder door het centrum, oftewel, door de ingewanden van Moerasdraak.

Rondvaart 

Het is fascinerend om te zien dat mbv togen (bogen) over de grachten er ruimte voor huizen boven het water gecreëerd werd. Kleine togen voor smalle huizen en brede togen voor luxere huizen.

Togen onder huizen

Een wandeling door de stad gaat altijd langs een aantal modewinkels en eindigt altijd op de markt.

Markt

Ter informatie: we overnachtten bij Bossche Suites no.2, ontbeten bij CoffeeLab en dineerden bij The Shoege en Le Bateau. Allemaal van uitstekende kwaliteit.

Le Bateau

Ommetje Klarendalseweg

Pasgeleden in De Correspondent een artikel over een interview met filosoof Pieter Hoexum gelezen waarin een ommetje door je buurt besproken wordt. Het gaat over alledaagse dingen. Door de gewone dingen te observeren worden ze speciaal en blijven toch gewoon. Hij schrijft over binnen (geborgenheid, veiligheid en comfort) en over buiten (avontuur en vreemdheid) en dat we allebei nodig hebben. Heel herkenbaar.

Molen De Kroon

Ik loop regelmatig naar de molen De Kroon om meel te kopen voor het maken van zuurdesem brood. Mijn ommetje gaat door de wijk Klarendal. Deze keer observeer ik niet alleen de alledaagse zaken maar deel met jullie de zaken waarmee ik een relatie heb. Er zijn veel verschillende manieren om naar de molen te lopen, nu loop ik heen via de Klarendalseweg. 

Restaurant Loca

Op weg daarnaartoe kom ik het Restaurant Loca tegen. Staat op onze lijst om binnenkort te gaan eten. Het is nog vroeg, het is nog dicht. Het probeert een wat formelere uitstraling te hebben (update: excellent gegeten, heel goede bediening, niks formeels). Verder op Restaurant Sugar Hill, een gemoedelijke plek om koffie met iets te drinken of zonder te reserveren te lunchen of dineren. De eerste gasten zitten al aan de koffie.

Restaurant Sugar Hill

De eerste winkel die we in de wijk leerde kennen was Mippies, een vintage winkel. Ben daar verliefd geworden op een Art Deco Franse stoel. Ziet er mooi uit, zit niet heel gemakkelijk. Staat nu in ons appartement net als een aantal vintage lampen. Als ik er langs loop kijk ik altijd even of er iets interessants is. Ik merk trouwens dat het observeren veel herinneringen bij mij oproept. 

Mippies

Daarna volgt er rechts een klein winkelcentrum. Laatst wilde ik wat oude kaas kopen, toen bleek Kaaskwartier dicht te zijn ivm vakantie. Volgende keer beter.

Winkelcentrum Klarendal

Na het winkelcentrum loop ik langs Restaurant-winkel Zuijders met veel Italiaanse lekkernijen. We hebben er buiten een keer een glaasje fris gedronken en een paar dagen later binnen gegeten. Heel gezellig en lekker.

Restaurant-winkel Zuijders in vakantietijd

Dan volgt er een zaak die me intrigeert: Libertas. Ben er nog niet binnen geweest. Je kunt er tweedehands boeken kopen, koffie drinken en Italiaans van de buren eten. Willen we nog naartoe. 

ABC Libertas

De molen is in zicht, ben een paar minuten te vroeg. De deur is nog dicht. In de paar minuten dat ik wacht komen er nog een tiental mensen bij. De molen en de winkel worden goed bezocht.

Op de terugweg, met 2½ kg tarwe volkorenmeel in mijn rugzak, loop ik via een andere route door de wijk. Met het warme weer staan er veel ramen open en vang ik veel geluiden op. Een moeder die haar peuter aanmoedigt om door te eten, Turkse muziek, een woordenwisseling. Gewoon alledaagse dingen. 

“Onze” kerk en pastorie

Het laatste stukje gaat langs “onze” kerk (we kijken er op uit), tegenwoordig een fitness centrum, en een kinderopvangcentrum. 

Kinderopvang 

Wat eigenlijk een alledaagse wandeling is, werd door het maken van de foto’s en dit verhaaltje schrijven toch speciaal, zonder zijn gewoonheid te verliezen.

Klarendal gezien vanaf de 12de

 

Klarendal is een echte volkswijk die net buiten het centrum van Arnhem tegen de noordelijke heuvels aan ligt, direct onder Park Klarenbeek. Na de laatste wijkverbetering is het een gezellige wijk met veel kleinere winkels in de creatieve sfeer en leuke restaurantjes, allemaal gesitueerd rondom de Klarendalseweg.

Vanuit ons appartement kijken we uit op de Sint-Jan de Doperkerk die heel aanwezig boven de kleinere huizen uitsteekt. Het is trouwens nu een sportcentrum. 

Ook heeft de wijk sinds 1870 een molen genaamd De Kroon of ook wel De Klarendalse Molen genoemd. De molen is nog operationeel en leerling-molenaars kunnen er praktijkervaring op doen. Je kunt er ook bakproducten kopen. Links op de achtergrond zie je een woontoren bij het Centraal Station van Arnhem. Deze foto is geaccepteerd door Dreamstime.

Wat de restaurantjes betreft zijn we al bij Goed Proeven geweest. We wilden ook een keer gaan eten bij Sugar Hill, echter, die doen niet aan reserveren. Gaan we een keer proberen als het er minder druk is. Restaurant Loca is meer iets voor mij (visrestaurant). 

Bij Boerma en bij Mippies zijn we wezen kijken voor ons interieur.

Huis van Puck is een cultureel centrum voor podiumactiviteiten. Een paar keer per week zijn er uitvoeringen van jonge, talentvolle kunstenaars. 

Kortom, Klarendal is een bruisende wijk die aan onze voeten ligt en de moeite waard is om verder te verkennen. 

PS Inmiddels heerlijk gegeten bij Sugar Hill. Het was gezellig druk. 

Mezquita in Cordoba

Op onze reis door Andalusië bezochten we ook Cordoba. Rond het jaar 1000, de Moorse tijd, was het een van de grootste steden van de wereld. Wij kwamen natuurlijk speciaal voor de Mezquita, wat Spaans voor moskee is. Het is een heel intrigerend gebouw dat ligt aan de rivier Guadalquivir.

Mezquita in Cordoba gelegen aan Guadalquivir

De Mezquita is gebouwd op de fundamenten van een Romeinse tempel. Wat je opvalt als je door het gebouw loopt is het zeer grote aantal pilaren. Het is een uitdaging om een goede plek te vinden om die sfeer van de pilaren goed te pakken.

Veel pilaren, waarvandaan fotograferen?

Overal vind je natuurlijk islamitische kunst. 

Indrukwekkende Moorse kunst

En dan opeens loop je een katholieke kerk, kathedraal, binnen die in het centrum van de Mezquita ligt. Met alle pracht en praal. Een vreemde gewaarwording.

Katholieke kerk binnenin de Mezquita

Als je vanuit de Toren van Mezquita op het dak van de Mezquita uitkijkt zie je hoe de kerk ver boven het dak van de rest van de Mezquita uitsteekt en word je nog meer bewust van de merkwaardigheid van het gebouw. De katholieke kerk is na de Moorse periode van binnenuit gebouwd, en door het dak gegaan. De vraag is wel of we het mooi moeten vinden. 

Kerk komt door het dak van de Mezquita 

Tussen de bedrijven door zijn we thee gaan drinken in een Arabische theesalon. Heel uitnodigend, gezellig en heel lekker. Door de vele, grote planten lijkt het alsof je in de natuur zit op een luxe bank met veel kussens. Het tafeltje met thee stond vol lekkernijen. Echt genieten.

Ons appartement lag aan de andere kant van de rivier. Dus 's avonds mooi de gelegenheid gehad om nachtfoto's van de brug en de Mezquita te maken. Natuurlijk met een statief.

Mezquita en brug over Guadalquivir

Alle foto's zijn verkrijgbaar bij Dreamstime. Graag nodig ik jullie uit om ook naar het fotoalbum van Cordoba te kijken. Het bezoek aan Cordoba was zeker de moeite waard. 

Oyfo Techniekmuseum

Pasgeleden ben ik naar het Oyfo Techniekmuseum in Hengelo geweest. Hengelo heeft een metaalgeschiedenis. C.T. Stork (Charles Theodorus Stork) heeft zijn stempel op de geschiedenis van Hengelo gedrukt, zowel wat betreft ondernemerschap, innovatie, techniek als sociaal. Een indrukwekkend persoon. Op het C.T. Storkplein hangt zijn afbeelding.

C.T. Storkplein, Hengelo

In het Techniekmuseum staan veel apparaten die door de fabriek Stork zijn gebouwd of daar werden gebruikt. Het museum staat op het Hazemeijer-terrein tussen de twee spoorlijnen van Hengelo naar Almelo en naar Zutphen in. Nu een terrein waar techniek, kunst, horeca, werken en wonen, in een industriële setting, bij elkaar komen.

Hazemeijer Hengelo (1951)

Binnenin het museum worden oud en modern gecombineerd. Mijn interesse ging m.n. uit naar de stoommachines en de weefgetouwen. In de tijd van C.T. Stork vond, mede door zijn innovaties, de omschakeling van met de hand naar met machines weven plaats. De hoogtijdagen van textiel in Twente stonden voor de deur. 

Weefgetouw

Een van de juweeltjes is de Triple Expansie stoommachine die in 1916 in de Storkfabriek werd gebouwd. Het werd gebruikt voor de aandrijving van een sleepboot. Hieronder een detail daarvan.

Meter van Triple Expansie stoommachine

Na afloop heerlijk geluncht bij Lust, Bakery & Bistro.

Stadswandeling Nijmegen

‘s Middags was ik uitgenodigd om bij een oratie in de Aula van de Radboud Universiteit te zijn. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om de stad Nijmegen te bezoeken. 

Nijmegen behoort tot de oudste steden van Nederland. Bijna 20 jaar geleden vierde de stad zijn 2000-jarig bestaan. Tijdens het Romeinse Rijk lag het op de grens (Limes) van het Romeinse Rijk en de Germaanse gebieden. In die tijd heette de stad Noviomagnus. De stad heeft een rijke geschiedenis met ook tegenslagen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is er in en om de stad zwaar gevochten en zijn er de nodige bombardementen uitgevoerd. De stad heeft daar behoorlijk onder geleden.

Mijn eerste stop was bij het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis (tot mijn schaamte mis ik het torentje). 

Huis van de Nijmeegse Geschiedenis

Het Huis was vroeger een kerk, de Mariënburgkapel. Ik was kennelijk te vroeg want het was nog gesloten. Echt heel jammer. Achter de kerk was een kleurrijk hoekje.

Pleintje achter kerk

De volgende stop was het Kronenburgerpark met de Kruittoren (op de achtergrond) en het Rondeel de Romeinse Voet op de voorgrond. Het park is aangelegd in de 19-de eeuw.

Kronenburgerpark met Kruittoren en Rondeel

Van daar liep ik naar de Stevenskerk. Heel Nijmegen ligt op een heuvelachtig gebied. Geen enkele straat loopt vlak en vaak moet je met trappen omhoog of omlaag. Zo ook bij de Stevenskerk. Het viel niet mee om een geschikte trap (leuning aan de linkerkant) te vinden. Maar het was de moeite waard. 

Imposante Stevenskerk

Binnen is de kerk nog imposanter dan buiten. Binnen krijg je pas echt een idee hoe groot hij is. Ik heb met veel bewondering naar het Königorgel en de preekstoel gekeken.

Köningorgel

Preekstoel

Daarna door de gezellige winkelstraat de Lang Hezelstraat, die voor een groot deel gespaard is gebleven, om een lunchgelegenheid te vinden.

Na een lunch bij Bagels & Beans, liep ik langs de andere kant van het Kronenburgerpark naar het station.

Kruittoren in Kronenburgerpark

Een mooie dag in Nijmegen. Thuis gekomen heb ik de volgende foto gekozen om, na bewerking met Luminar Neo, in te dienen bij Dreamstime. Hij is inmiddels geaccepteerd.

Kronenburgerpark bewerkt met Luminar Neo

Foto’s in boek Enemy Under Our Roof

Ongeveer vier jaar geleden werd ik benaderd door een dame uit Canada ivm een foto van Hotel ‘t Lansink in Hengelo. Ze wilde graag die foto gebruiken voor haar boek over de Tweede Wereldoorlog. Zij bleek in Hengelo te zijn geboren, vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Johanna (Joke) Lemke was bezig haar jeugdherinneringen van haar familie via haar boek met ons allen te delen. 

Hotel ‘t Lansink, Tuindorp, Hengelo

Natuurlijk mocht ze de foto gebruiken. Voor zo’n goed doel en voor mij een hele eer. Het bleek dat ze daar in de buurt was opgegroeid. Als je de foto wat uitvergroot zie je dat in het rechterdeel van het gebouw, boven de groene deuren, “KLEUTERSCHOOL” op de gevel staat. Dat was haar kleuterschool! Tegenwoordig zit in het gebouw Hotel en restaurant ‘t Lansink,. Sinds 2013 heeft het een Michelinster. Voor mijn pensionering kwam ik daar vaak, tegenwoordig wat minder.

Haar boek, Enemy Under Our Roof, is een paar jaar geleden uitgekomen. Ze beschrijft hoe ze samen met haar ouders en broer de oorlogstijd hebben doorgemaakt. De bombardementen op Station Hengelo, Duits militair hospitaal in het gebouw waar nu ‘t Lansink in zit, vriendschappen die ineens ophielden, echter, ook de gewone dagelijkse belevenissen: de meisjesdromen, de spelletjes, de ruzietjes met haar broer. Het boek is in het Engels geschreven en gewoon verkrijgbaar in Nederland. Het is echt de moeite waard om te lezen. Mij deed het denken aan de oorlogsverhalen van mijn ouders. Bracht dezelfde emoties bij mij naar boven. 

Enemy under Our Roof van Johanna Lemke

Na de Tweede Wereldoorlog is ze samen met haar ouders en broer naar Canada geëmigreerd. De bedoeling was dat ze naar Nederland zou komen om, met haar boek, deel te nemen aan de 75ste viering van het einde van de oorlog. Echter, door corona is daar niets van terecht gekomen. Een andere foto van mij in haar boek laat ‘t Lansink van de andere kant zien met de indrukwekkende bomen.

Uitzicht op ‘t Lansink 

Afgelopen zomer bezocht Joke Nederland voor het eerst sinds corona. Ze verbleef een paar dagen in ‘t Lansink. Haar ontmoeten was een groot plezier, nog steeds jong van geest, vol verhalen en veel plannen voor de toekomst. Het was een waar genoegen om een dag met haar op stap te zijn geweest: lunch bij Landgoed De Wilmersberg en Ootmarsum. 

Haar boek is ook in Canada een groot succes. Ze wordt vaak uitgenodigd om een lezing over haar oorlogsherinneringen te vertellen zowel op basisscholen als bij Probusclubs. Het is goed om telkens herinnert te worden aan de afschuwelijkheden van oorlogen.

Beide foto’s zijn gemaakt tijdens een wandeling door Tuindorp en staan op Dreamstime.

Zie ook peter.apers.nl

Domburg: de zee trekt

Vorig jaar zijn we eind juni naar Domburg geweest, een van de mooiste en plezierigste Zeeuwse badplaatsen. Dit jaar weer, echter, nu met het OV (kan geen auto meer rijden). Was wel een hele onderneming. Net als vorig jaar verbleven we in Badhotel Domburg, mooi centraal gelegen. Niet te ver van het strand, de winkeltjes en de restaurants.

Ondanks dat ik lang in de Randstad gewoond heb, gaan we sinds dat we in Twente wonen veel vaker naar de kust. De zee trekt enorm. Het ruisen van de zee, de kracht van het water, de uitgestrektheid van het strand en de zee, de mooie Hollandse luchten.

Hollandse luchten boven het strand van Domburg

Vorig jaar hebben we uitgebreid gewandeld in de duinen, voor mij was dit jaar de wandeling van het hotel naar het strand al voldoende. Bovenop de duinen staat een heel opvallend gebouw, Het Badpaviljoen. Het is in 1889 gebouwd en had een kuurzaal en een concertzaal. Nu zit er een restaurant in en een aantal appartementen. Het is een gebouw dat heel aanwezig is. 

Badpaviljoen 

Ondanks dat het lopen nog niet geweldig gaat had ik toch mijn camera meegenomen om foto’s van het strand te maken. Net als de zee trekt het fotograferen mij enorm, zeker met die meeuwen op de paalhoofden.

Het hotel ligt dichtbij een paar restaurants. Het Mexicaanse restaurant El Fuego heeft de voorkeur van mijn vrouw. Zelf eet ik graag bij Restaurant De Boterkapel. Ook hebben we met een neef van mij en zijn vrouw uit Bergen op Zoom bij Juuls Domburg gegeten. Onder het genot van een lekkere lunch hebben we bijgepraat en herinneringen opgehaald. Maar we komen natuurlijk voor de zee en de mooie zonsondergangen.

Zonsondergang

Zie ook peter.apers.nl

Oude vrienden

Sinds de laatste jaren gaan we in het najaar met vrienden op stap. Onze vriendschap gaat terug naar de middelbare school en de universiteit. We zaten in hetzelfde studentendispuut. Inmiddels zijn we alle drie getrouwd en hebben kinderen en kleinkinderen. We kennen elkaar ongeveer 55 jaar. Elke keer kiezen we een andere locatie in Nederland. Vorig jaar was dat een hotel tussen Wassenaar en de kust (Hotel Duinoord). Met de fiets zijn we toen naar Museum Voorlinden gereden. Het is een museum van hedendaagse kunst. Echt de moeite waard om nog een keer te bezoeken. Het strandtafereel Couple under an Umbrella van Ron Mueck is levensecht, alleen twee keer zo groot als normaal. Indrukwekkend!

Strandtafereel Museum Voorlinden

Het museum ligt in het Meijendel, een prachtig duingebied. Fantastisch om te wandelen of te fietsen. We hebben toen koffie gedronken bij Standrestaurant Werelds in Scheveningen. De reden dat ik me dat nog goed herinner is het feit dat mijn vrouw daar haar bij Museum Voorlinden gekochte tinnen vogeltjes was vergeten. Heeft ze per post terug gekregen!

Pier van Scheveningen

Dit jaar hadden we, in verband met mijn mindere mobiliteit, besloten naar een grote stad te gaan. De keus viel op Den Haag. Door beschikbaarheid van hotels kwamen we uit op Scheveningen, direct aan het strand (Carlton Beach). Ondanks dat het eind september was, was het de eerste dag perfect strandweer. Het gaf ons de gelegenheid om lekker in het zonnetje bij te praten over onszelf, de kinderen en kleinkinderen en onze kwaaltjes! Ik merk dat ik steeds meer geniet van sociaal contact. Een paar van ons gingen tussendoor even in zee zwemmen. ‘s Avonds hebben we, bij toeval, bij Strandrestaurant Werelds gegeten! Door het warme weer hebben we buiten gegeten, door de gezelligheid werd het best laat. De groepsdynamiek was weer als vanouds.

De pier, de strandtent en de ondergaande zon

De volgende dag zijn mijn vrienden naar Kijkduin gefietst. Wij namen het OV. Bij het Vredespaleis stapten we over van de tram op de bus. Op die locatie vraag je je af waarom al die oorlogen. Kijkduin bleek een grote bouwput te zijn. Via een kruip-door-sluip-door route kwamen we uiteindelijk bij Pavarotti Kijkduin. ‘s Avonds hebben we bij het Peruaanse restaurant Somos-Peru gegeten. Weer de smaak van Ceviche  en Pisco Sour geproefd.

Vredespaleis

De laatste dag was het beduidend minder. Ondanks dat ik niet mee kon met het fietsen was het weer een bijzonder geslaagd uitje. Het was weer als vanouds. Kijk alweer uit naar het volgende.

Scheveningse strand

De foto’s zijn bedoeld om de beleving te accentueren.

Zie ook peter.apers.nl

Bergen op Zoom

Mijn ouders waren allebei geboren en getogen Bergenaren (Bergen op Zoom). Toen ik jong was gingen we met enig regelmaat bij familie op bezoek. Alweer wat jaren geleden waren mijn vrouw en ik in verband met familieomstandigheden weer op bezoek in Bergen op Zoom. Altijd een mooie gelegenheid om, met mijn camera (toen een Nikon D800), een rondje door het centrum te maken. 

We hadden gepland om te gaan eten bij Ristorante Napoli, een van de betere restaurants in Bergen op Zoom. Dat kon wel even wachten want het licht was heel mooi: ondergaande zon, met een warme gloed. Het was half maart, 7 uur ‘s avonds en een graad of 10°, dus het werd maar een klein rondje. Via de Zuivelstraat kwamen we op de Grote Markt.

28mm, f/10, 1/80s, 200 ISO

Normaal gesproken is het er heel erg druk, toen was het bijna uitgestorven. Dat betekent dat alle aandacht uit kon gaan naar de warm gekleurde lucht en gevels van de huizen. Bij alle drie de foto’s heb ik voor ik voor f/10 gekozen om voldoende scherptediepte te hebben; ook koos ik voor een sluitertijd van 1/80s zodat ik de foto’s gewoon uit de hand kon nemen. De ISO-waarde varieerde.

Daarna liepen we door de Fortuinstraat en de Lievevrouwenstraat naar de Gevangenpoort.

45mm, f/10, 1/80s, 800 ISO

De Gevangenpoort was vroeger een van de stadspoorten die samen met de vestingmuur in het midden van de 14e eeuw zijn gebouwd. Later is het tot 1931 een gevangenis geweest. Als je onder door de poort loopt kom je in de straat waar mijn moeder is opgegroeid. Mijn opa en oma hadden daar een sigarenwinkel. In deze foto zie je de warme gloed op de gevels van de huizen. De ISO-waarde is hier wat hoger. Door de laagstaande zon kwam er wat minder licht in de straat. Dat heb ik wat gecompenseerd in Lightroom.

Terug naar de Grote Markt zien we met de ondergaande zon in de rug de imposante St-Gertrudiskerk. In de volksmond heet de kerk de Peperbus. Tijdens carnaval krijgt hij een boerenkiel aan.

28mm, f/10, 1/80s, 180 ISO

Alle drie de foto’s worden regelmatig verkocht op Dreamstime. Kijk ook eens naar mijn album over Bergen op Zoom.

Zie ook peter.apers.nl