Newborn fotografie & 40mm f/2.0 lens

Pasgeleden zijn we voor de tweede keer grootouders geworden, deze keer van een kleindochter. We zijn heel blij. Bijna dagelijks worden er foto’s rondgestuurd. Je ziet haar met de dag groeien. Het blijft een wonder om zo’n klein wezentje te zien opgroeien. met enige regelmaat gaan we naar Utrecht om haar in levende lijve te bewonderen.

De foto’s die we tot dusver hebben gezien zijn met iPhones gemaakt, de meeste trouwens met de iPhone 15 Pro Max. Zelf wil ik foto’s van haar maken met mijn Nikon Z5 met het doel een paar foto’s op bijv A4-formaat af te drukken. In eerste instantie dacht ik dat ik dat wel kon doen met de Nikon Z 24-200mm. Echter die heeft een maximaal diafragma van f/4.0-6.3. Dat betekent dat als het niet heel erg licht is de ISO behoorlijk oploopt (boven 8000) en dat is bij een wat grotere afdruk zichtbaar (een beetje korrelig). Ik wil trouwens geen flitser gebruiken bij pasgeboren baby’s.

Op internet zocht ik naar een geschikte lens voor het maken van foto’s van babies. Nu realiseer ik me pas dat Newborn een speciale categorie is van fotograferen. Deze fotografen hebben vaak een aparte ruimte om de fotoshoots uit te voeren, die extra verwarmd wordt. En meestal hebben ze een studio-opstelling om te flitsen. En gebruiken ze lenzen die daar beter voor geschikt zijn. Het allerbelangrijkste is dat ze lichtgevoelig zijn. Dat betekent een diafragma van f/2.8 of groter. 

De meest voorkomende lenzen die gebruikt worden zijn: 35mm, 50mm, 85mm en de 24-70mm zoomlens. Stuk voor stuk kwaliteitslenzen die ik, als ik een professionele fotograaf zou zijn, zeker zou willen hebben. Als hobbyist let ik ook op andere zaken: geen zware lenzen, geen dure lenzen, geen lenzen wisselen tijdens fotoshoot (en zeker niet buiten). De 35mm, 85mm en 24-70mm vielen meteen af omdat ze te zwaar zijn en veelal te duur voor mij zijn als hobbyist. 

Sinds enig tijd heeft Nikon een 40mm Z-lens met een diafragma van f/2. Hij weegt maar 170gram. Ik heb lang getwijfeld tussen deze lens en de Nikon Z 50mm f/1.8 S die professioneler is en een beetje lichtgevoeliger. Echter, hij is duurder en zwaarder. Wat ook meespeelde was dat ik mijn oude AF-S 50mm bijna nooit gebruikte. Ik ben kennelijk een beetje verslaafd aan zoomlenzen. De 40mm heeft het voordeel dat het net een grotere hoek heeft dan de 50mm en daardoor ook binnen voor groepsfoto’s goed te gebruiken is. 

Nikon Z5 met 40mm f/2 lens

Terug naar mijn kleindochter. Na natuurlijk eerst vertederd te zijn geweest, probeerde ik in korte tijd wat mooie foto’s te maken. Hier mijn observaties:

• In het begin moest ik wennen aan de 40mm lens (vast brandpunt) omdat ik gewend ben aan een zoomlens (variabel brandpunt). Dus meer bewegen ipv zoomen! 
• De 40mm lens is lichtgevoelig (f/2) en de foto’s zijn mooi scherp. 
• Bij groepsfoto’s kun je met een groot diafragma werken. Door de afstand krijg je voldoende scherptediepte. Bij f/2.8 op een afstand van anderhalve meter heb je al een scherptediepte van ruim 20cm.
• Bij close-ups van mijn kleindochter werkte ik met een diafragma van f/5 om voldoende scherptediepte te hebben. De ISO loopt dan wel op naar 5000-7000. Bij f/5 op een afstand van 50cm heb je een scherptediepte van bijna 5cm. Ik begrijp nu beter waarom Newborn-fotografen met studioverlichting werken. Er bestaan tegenwoordig trouwens flitsers met continue-licht. Ook handig bij filmen.
• Normaal fotografeer ik met diafragma-voorkeur met als langste sluitertijd 1/60sec. Ik denk dat ik de volgende keer met een sluitertijd van 1/100sec werk ivm onverwachtse bewegingen. 

Thuis gekomen kon ik tevreden zijn. Er zaten heel mooie foto’s tussen, al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik nog lang geen Newborn-fotograaf ben. 

In het verleden heb ik wat aan portretfotografie gedaan met modellen uit onze kennissenkring. Een paar van die foto’s heb ik toen bij de Fotofabriek op A3-formaat afgedrukt. Uitstekende kwaliteit, dus daar heb ik de foto’s van mijn kleindochter ook weer laten afdrukken. Nog steeds erg tevreden. 

Zie ook peter.apers.nl

Machu Picchu, de verloren Incastad

In 1982 ging ik voor het eerst naar Peru. De reis ging natuurlijk ook naar Cuzco, hoofdstad van de Inca’s, en Machu Picchu. Van Arequipa vlogen we naar Cuzco, dat op 3400m ligt. Vandaar met de trein naar het lager gelegen Machu Picchu (2430m). Het is een oude Incastad gebouwd op een bergtop. De betekenis van de stad is nooit helemaal duidelijk geworden. Waarschijnlijk was het een stad voor de Incakoning en andere edelen. Machu Picchu is in de 15e eeuw gebouwd en voor onduidelijke reden midden de 16e eeuw verlaten. Dat was tijdens de Spaanse bezetting van Peru, echter, Machu Picchu is door zijn ontoegankelijkheid nooit bezet door de Spanjaarden. Daarna is de stad helemaal overgenomen door de natuur. In 1911 liet Hiram Bingham de stad uitgraven. 

Nu is het een van de belangrijkste toeristische attracties van Peru. Het laatste stuk met de trein vanuit Cuzco loopt langs de Urubamba rivier. Daarna ga je met een bus omhoog naar Machu Picchu.

Machu Picchu - 32mm, f/13, 1/60s, ISO 100

Ondanks dat ik er nu een aantal keren met mijn gezin ben geweest blijft het indrukwekkend om daar rond te lopen en de sfeer van deze oude ruïne Incastad middenin de Andes te proeven. Als je naar de omgeving kijkt  begrijp je meteen waarom de herontdekking zo lang geduurd heeft. Op de achtergrond van de stad zie je Huayna Picchu bergtop, die, voor mensen die voldoende conditie hebben, te voet via een steil pad te beklimmen is.

Drie zaken vallen mij altijd op: de terrassen, de irrigatie en geen cement. Op meerdere plekken in Peru zie je dezelfde terrassen als hier. Het was de manier van de Inca’s om vlakke landbouwgrond te creëren. In het regenseizoen valt er best veel regen in het Andesgebergte. Door een ingenieus irrigatiesysteem werd dat regenwater gebruikt voor de planten op de terrassen. Tenslotte, de Inca’s slepen hun stenen zo dat ze precies op elkaar pasten en, bij een aardbeving, niet van elkaar afvielen (zie ook de foto’s van Sacsayhuamán).

Terrassen - 52mm, f/8, 1/50s, ISO 125 

De foto’s die ik hier laat zien heb ik in 2015 met mijn Nikon D800 en Nikon AF-S 18-300mm zoomlens genomen (diafragma-voorkeur). De dia’s van 1982 zijn allang verkleurd en aangetast door vocht. En ze waren van veel mindere kwaliteit. Mooie overzichtsfoto’s maken valt niet mee. Je moet een mooie plek zien te vinden in het bovenste deel van de stad en je moet veel geduld hebben. Je bent namelijk niet de enige.

De bovenste foto van Machu Picchu wordt regelmatig verkocht op Dreamstime en Werk aan de Muur.

Zin gekregen om Peru te bezoeken? Laat je inspireren door mijn Album van Peru.

Zie ook peter.apers.nl

Fotoreportage van orgelconcert

De Stichting Orgelconcerten Hengelo organiseert concerten rondom de orgels in Hengelo, m.n. in de Lambertusbasiliek en de Kristalkerk. Via vrienden ben ik een paar keer naar een orgelconcert in de Lambertus geweest. Ondanks dat ik niet zo muzikaal ben geniet ik er enorm van.

Een orgel in een kerk geeft zo’n kerk een ziel. Als ik naar een kerk ga kijk ik altijd naar twee dingen: het altaar en het orgel. Soms krijg ik de indruk dat de kerk rondom het orgel gebouwd is. Mijn promotor reisde de hele wereld af om orgels te bezichtigen en, als dat mocht, te bespelen. Toen ik zijn promovendus was begreep ik zijn enthousiasme niet zo goed, nu begin ik het te begrijpen. Het luisteren naar klassieke orgelmuziek roept bij mij nostalgische gevoelens op.

Orgel Kristalkerk in Hengelo

Deze keer gingen we naar het orgel- en pianoconcert van Susanna Veerman en Wim Does in de Kristalkerk, te Hengelo. Ik ging er wat eerder naar toe omdat mij gevraagd was foto’s te maken. Enorm genoten van het concert! 

Tegelijkertijd was het maken van foto’s nog best een uitdaging voor mij. De ruimte lijkt licht maar is het niet echt.  Ik had mijn Nikon Z 24-200mm meegenomen, die geeft grote flexibiliteit zonder lenzen te hoeven wisselen. Hij is niet heel lichtgevoelig: f/4.0-6.3: f/4.0 bij het groothoek-deel van de lens en f/6.3 bij het telelens-deel. Lichtgevoelige lenzen hebben vaak meer glas en zijn daardoor een stuk zwaarder, en duurder. Ik heb bewust gekozen voor flexibiliteit en licht gewicht.

Toen ik een paar testfoto’s maakte merkte ik al meteen dat ik het voor de hand liggende diafragma van f/8 niet kon gebruiken. De camera zat al op de langste sluitertijd zonder statief (1/60sec) en de ISO liep al behoorlijk op. De combinatie van de minder lichtgevoelige lens en de wat minder goed verlichte ruimte geeft wat uitdagingen. Het is goed om, voor verder te lezen, weer even de kennis van de relatie tussen diafragma, sluitertijd en ISO wat op te frissen. 

24mm, f/5.6, 1/60sec, ISO 10000

Bij het uitzoomen (groothoeklens) heeft deze zoomlens een maximaal diafragma van f/4.0 zodat er voldoende licht is om de ISO relatief laag te houden. Ook heeft een groothoeklens meer scherptediepte dan een telelens. Toch moest ik bij onderstaande foto, waarop de twee musici ver uit elkaar zitten,  een diafragma van  f/6.3 gebruiken om beiden in focus te hebben. Daardoor loopt de ISO wat op. Echter een ISO van 5600 is niet veel in vergelijking met de maximale ISO van 102400 (al heb je dan wel last van ruis).

39mm, f/6.3, 1/60sec, ISO 5600

Bij het inzoomen (telelens) wordt het maximale diafragma verkleind naar f/6.3. Gezien het beperkte licht in de ruimte betekent dat de ISO omhoog gaat omdat de sluitertijd al op 1/60sec staat. Toen ze quatre-mains op het orgel speelden zoomde ik in op hun bovenlichaam en probeerde hun beider gezichten scherp te krijgen. Omdat je bij een orgel alleen van de zijkant kunt fotograferen heb je een grote scherptediepte nodig om de afstand tussen hun gezichten te overbruggen. Bij het verkleinen van het diafragma liep ik tegen een door mijzelf ingestelde maximale ISO aan (12800) en verhoogde de camera de sluitertijd. Dat werkte dus niet, dus ik moest genoegen nemen met diafragma f/6.3 en een sluitertijd van 1/50sec. En nog kun je zien dat zijn gezicht iets minder scherp is dan die van haar. Misschien had ik de foto van een grotere afstand moeten nemen in combinatie met een hogere ISO.

105mm, f/6.3, 1/50sec, ISO 12800

Zoals ik al zei, ik heb enorm van het orgel- en pianoconcert genoten al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het fotograferen mij een beetje afleiden van de muziek. Na een glaasje fris met vrienden ging ik met een voldaan gevoel met mijn scootmobiel naar huis. De volgende ochtend snel de foto’s bewerkt. Ondanks de wat hogere ISO-waarden zagen de foto’s er goed uit. In verband met de spotjes en de verlichting bij het orgel heb ik de hoge lichten er uitgehaald. Ook de kleding was te donker, dus heb ik die lichter gemaakt. Tot slot, de foto iets scherper gemaakt voor de plaatsing op internet. Al met al een heel goed gevoel overgehouden aan deze fotoreportage.

Hier een selectie van de foto's die ik gemaakt heb.

Een paar foto’s staan nu op de website van de Stichting Orgelconcerten Hengelo  

PS Ik heb mijn Nikon Z5 nog niet zo lang. Tijdens de fotoreportage werd ik door wat meldingen van de camera verrast. Heb dus nog wat huiswerk te doen!

Zie ook peter.apers.nl

Foto’s in boek Enemy Under Our Roof

Ongeveer vier jaar geleden werd ik benaderd door een dame uit Canada ivm een foto van Hotel ‘t Lansink in Hengelo. Ze wilde graag die foto gebruiken voor haar boek over de Tweede Wereldoorlog. Zij bleek in Hengelo te zijn geboren, vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Johanna (Joke) Lemke was bezig haar jeugdherinneringen van haar familie via haar boek met ons allen te delen. 

Hotel ‘t Lansink, Tuindorp, Hengelo

Natuurlijk mocht ze de foto gebruiken. Voor zo’n goed doel en voor mij een hele eer. Het bleek dat ze daar in de buurt was opgegroeid. Als je de foto wat uitvergroot zie je dat in het rechterdeel van het gebouw, boven de groene deuren, “KLEUTERSCHOOL” op de gevel staat. Dat was haar kleuterschool! Tegenwoordig zit in het gebouw Hotel en restaurant ‘t Lansink,. Sinds 2013 heeft het een Michelinster. Voor mijn pensionering kwam ik daar vaak, tegenwoordig wat minder.

Haar boek, Enemy Under Our Roof, is een paar jaar geleden uitgekomen. Ze beschrijft hoe ze samen met haar ouders en broer de oorlogstijd hebben doorgemaakt. De bombardementen op Station Hengelo, Duits militair hospitaal in het gebouw waar nu ‘t Lansink in zit, vriendschappen die ineens ophielden, echter, ook de gewone dagelijkse belevenissen: de meisjesdromen, de spelletjes, de ruzietjes met haar broer. Het boek is in het Engels geschreven en gewoon verkrijgbaar in Nederland. Het is echt de moeite waard om te lezen. Mij deed het denken aan de oorlogsverhalen van mijn ouders. Bracht dezelfde emoties bij mij naar boven. 

Enemy under Our Roof van Johanna Lemke

Na de Tweede Wereldoorlog is ze samen met haar ouders en broer naar Canada geëmigreerd. De bedoeling was dat ze naar Nederland zou komen om, met haar boek, deel te nemen aan de 75ste viering van het einde van de oorlog. Echter, door corona is daar niets van terecht gekomen. Een andere foto van mij in haar boek laat ‘t Lansink van de andere kant zien met de indrukwekkende bomen.

Uitzicht op ‘t Lansink 

Afgelopen zomer bezocht Joke Nederland voor het eerst sinds corona. Ze verbleef een paar dagen in ‘t Lansink. Haar ontmoeten was een groot plezier, nog steeds jong van geest, vol verhalen en veel plannen voor de toekomst. Het was een waar genoegen om een dag met haar op stap te zijn geweest: lunch bij Landgoed De Wilmersberg en Ootmarsum. 

Haar boek is ook in Canada een groot succes. Ze wordt vaak uitgenodigd om een lezing over haar oorlogsherinneringen te vertellen zowel op basisscholen als bij Probusclubs. Het is goed om telkens herinnert te worden aan de afschuwelijkheden van oorlogen.

Beide foto’s zijn gemaakt tijdens een wandeling door Tuindorp en staan op Dreamstime.

Zie ook peter.apers.nl

Domburg: de zee trekt

Vorig jaar zijn we eind juni naar Domburg geweest, een van de mooiste en plezierigste Zeeuwse badplaatsen. Dit jaar weer, echter, nu met het OV (kan geen auto meer rijden). Was wel een hele onderneming. Net als vorig jaar verbleven we in Badhotel Domburg, mooi centraal gelegen. Niet te ver van het strand, de winkeltjes en de restaurants.

Ondanks dat ik lang in de Randstad gewoond heb, gaan we sinds dat we in Twente wonen veel vaker naar de kust. De zee trekt enorm. Het ruisen van de zee, de kracht van het water, de uitgestrektheid van het strand en de zee, de mooie Hollandse luchten.

Hollandse luchten boven het strand van Domburg

Vorig jaar hebben we uitgebreid gewandeld in de duinen, voor mij was dit jaar de wandeling van het hotel naar het strand al voldoende. Bovenop de duinen staat een heel opvallend gebouw, Het Badpaviljoen. Het is in 1889 gebouwd en had een kuurzaal en een concertzaal. Nu zit er een restaurant in en een aantal appartementen. Het is een gebouw dat heel aanwezig is. 

Badpaviljoen 

Ondanks dat het lopen nog niet geweldig gaat had ik toch mijn camera meegenomen om foto’s van het strand te maken. Net als de zee trekt het fotograferen mij enorm, zeker met die meeuwen op de paalhoofden.

Het hotel ligt dichtbij een paar restaurants. Het Mexicaanse restaurant El Fuego heeft de voorkeur van mijn vrouw. Zelf eet ik graag bij Restaurant De Boterkapel. Ook hebben we met een neef van mij en zijn vrouw uit Bergen op Zoom bij Juuls Domburg gegeten. Onder het genot van een lekkere lunch hebben we bijgepraat en herinneringen opgehaald. Maar we komen natuurlijk voor de zee en de mooie zonsondergangen.

Zonsondergang

Zie ook peter.apers.nl

Uitdagingen bij macrofotografie

Mijn enthousiasme voor macrofotografie heeft even geduurd voor dat die er echt was. Bij een gelegenheid had ik een tweedehands macrolens gekocht. Na een paar foto’s is hij in de kast verdwenen. Je moet best moeite doen om mooie foto’s te krijgen. Pas toen Corona uitbrak en mijn wereld zich beperkte tot mijn tuin met mooie bloemen, heb ik macrofotografie herontdekt.

Voor macrofotografie zijn er aparte lenzen. Meestal hebben die de aanduiding Macro, behalve bij Nikon is dat Micro. De essentie is dat de ratio van een macrolens 1:1 is, oftewel, 1mm in de werkelijkheid is ook 1mm op de sensor. Bij een normale lens vindt er een behoorlijke verkleining plaats. Met de macrolens is het makkelijker om een sensor-vullende foto van iets kleins, zoals een bloem of een insect te maken. 

Je zult zeggen leuk! Echter, er zijn wat uitdagingen. Op de eerste plaats de scherptediepte. Bijvoorbeeld, bij mijn macrolens van 105mm heb je bij f/3.2 voor een bloem op 25cm afstand een scherptediepte van 1mm. De vraag is dan welk deel van de bloem je scherp wilt hebben. Je kunt de scherptediepte natuurlijk vergroten door het diafragma te verkleinen. Het gevolg hiervan is dat er minder licht op de sensor valt. Dit kan gecompenseerd worden door een langere sluitertijd en/of een verhoogde ISO-waarde. De langere sluitertijd vang je op met een statief of door te flitsen. De scherptediepte wordt ook groter als je wat meer afstand neemt. Houd er wel rekening mee dat bij een grotere scherptediepte details van de achtergrond zichtbaarder worden en storend kunnen zijn. Zelf vind ik een kleine scherptediepte mooi omdat je precies kunt laten zien waar het om gaat.

Diafragma f/4.8

En dan komen we bij de tweede uitdaging: de compositie. Je zult merken dat als je naar een foto kijkt die voor het grootste deel wazig is, dat de ogen vanzelf de delen zoeken die in focus zijn, dus scherp zijn. De vraag die je jezelf kunt stellen of de scherpe delen op de gewenste plek staan vanuit het oogpunt van compositie. Denk aan de Regel van Derden, Leidende lijnen (horizontaal, verticaal, diagonaal of krommend), Symmetrie etc. Zelf let ik er altijd op dat je ogen niet door storende elementen van de foto afdwalen. Het mooist is als de ogen een route over de foto maken en wellicht delen van de foto opnieuw bezoeken voor nadere inspectie.

Zoals ik al zei, sinds de Coronatijd ben ik me in de tuin meer en meer gaan verdiepen in macrofotografie en het enthousiasme dat ik er voor heb is nog lang niet verdwenen, al moet ik wel zeggen dat de compositie voor mij wel een uitdaging blijft.

Ogen lopen in rondjes langs de knoppen

Hier wat macrofoto’s van het begin van de coronatijd. De foto’s die ik op dit moment maak staan hoofdzakelijk op Instagram. 

Zie ook peter.apers.nl

Oude vrienden

Sinds de laatste jaren gaan we in het najaar met vrienden op stap. Onze vriendschap gaat terug naar de middelbare school en de universiteit. We zaten in hetzelfde studentendispuut. Inmiddels zijn we alle drie getrouwd en hebben kinderen en kleinkinderen. We kennen elkaar ongeveer 55 jaar. Elke keer kiezen we een andere locatie in Nederland. Vorig jaar was dat een hotel tussen Wassenaar en de kust (Hotel Duinoord). Met de fiets zijn we toen naar Museum Voorlinden gereden. Het is een museum van hedendaagse kunst. Echt de moeite waard om nog een keer te bezoeken. Het strandtafereel Couple under an Umbrella van Ron Mueck is levensecht, alleen twee keer zo groot als normaal. Indrukwekkend!

Strandtafereel Museum Voorlinden

Het museum ligt in het Meijendel, een prachtig duingebied. Fantastisch om te wandelen of te fietsen. We hebben toen koffie gedronken bij Standrestaurant Werelds in Scheveningen. De reden dat ik me dat nog goed herinner is het feit dat mijn vrouw daar haar bij Museum Voorlinden gekochte tinnen vogeltjes was vergeten. Heeft ze per post terug gekregen!

Pier van Scheveningen

Dit jaar hadden we, in verband met mijn mindere mobiliteit, besloten naar een grote stad te gaan. De keus viel op Den Haag. Door beschikbaarheid van hotels kwamen we uit op Scheveningen, direct aan het strand (Carlton Beach). Ondanks dat het eind september was, was het de eerste dag perfect strandweer. Het gaf ons de gelegenheid om lekker in het zonnetje bij te praten over onszelf, de kinderen en kleinkinderen en onze kwaaltjes! Ik merk dat ik steeds meer geniet van sociaal contact. Een paar van ons gingen tussendoor even in zee zwemmen. ‘s Avonds hebben we, bij toeval, bij Strandrestaurant Werelds gegeten! Door het warme weer hebben we buiten gegeten, door de gezelligheid werd het best laat. De groepsdynamiek was weer als vanouds.

De pier, de strandtent en de ondergaande zon

De volgende dag zijn mijn vrienden naar Kijkduin gefietst. Wij namen het OV. Bij het Vredespaleis stapten we over van de tram op de bus. Op die locatie vraag je je af waarom al die oorlogen. Kijkduin bleek een grote bouwput te zijn. Via een kruip-door-sluip-door route kwamen we uiteindelijk bij Pavarotti Kijkduin. ‘s Avonds hebben we bij het Peruaanse restaurant Somos-Peru gegeten. Weer de smaak van Ceviche  en Pisco Sour geproefd.

Vredespaleis

De laatste dag was het beduidend minder. Ondanks dat ik niet mee kon met het fietsen was het weer een bijzonder geslaagd uitje. Het was weer als vanouds. Kijk alweer uit naar het volgende.

Scheveningse strand

De foto’s zijn bedoeld om de beleving te accentueren.

Zie ook peter.apers.nl